Le Fil (2009)

Den draad

Het is soms schandalig hoe lang het duurt vooraleer ik een gekochte film kijk. Het kassaticketje van Le Fil stak nog in het DVD-doosje en de aanschaf dateert van 30 augustus 2014.. Bijna 7 jaar geleden dus maar gisteravond dan eindelijk eens voor gaan zitten. De zon is hier weer danig aan het schroeien en ik had wel zin in een film met eenzelfde broeierige sfeer. Ik kocht Le Fil oorspronkelijk voor Claudia Cardinale, maar kwam er al snel achter dat die eigenlijk meer een bijrol heeft en dat de focus voornamelijk op Malik is komen te liggen.

Hoewel, dat klopt eigenlijk ook niet helemaal. Malik is inderdaad wel de spilfiguur in Le Fil maar regisseur Mehdi Ben Attia maakt er vooral een onevenwichtige film van die allerlei thema's wil aansnijden en daardoor altijd op de oppervlakte blijft. Of het nu de innerlijke strijd van Malik is met zijn geaardheid en de liefde voor de tuinman van zijn moeder of het verwerken van de dood van zijn vader of het zich opgeven als zaaddonor voor een bevriend lesbisch koppel, ... Attia gaat verschillende richtingen uit in een film van krap anderhalf uur en verliest daardoor af en toe nogal de focus. En dat is zonde, want er zitten een aantal boeiende uitgangspunten in. Het helpt natuurlijk ook niet dat de plotlijn met de psychische aandoening waar Malik aan lijdt (waarbij het idee heeft dat hij aan een draad vasthangt) ooit als uitgangspunt heeft gediend voor een geweldige sketch uit het Vlaamse In de Gloria. Elke keer als ik Malik zo bezig zag, was er het beeld van Tom van Dyck die zegt "jah den draad e, den draad.." Niet bepaald bevorderlijk voor deze film.

Ik zocht iets broeierigs en dat kreeg ik gelukkig wel. Tunesië is een perfecte setting voor fantasietjes zoals Bilal die na het ophangen van een hangmat "sensueel" van een tuinslang ligt te drinken, wat Malik op bepaalde gedachten brengt, maar Attia kiest wel voor een godsgruwelijke soundtrack. Met de manier waarop er op die toetsen wordt geramd, kan die piano onmogelijk de opnamesessie hebben overleefd.. Gekocht voor Claudia Cardinale dus en dat is even wennen wanneer je de actrice vooral kent van haar jaren '60 en jaren '70 werk. De actrice is beduidend ouder geworden maar dat doet aan haar acteren geen afbreuk. De scène waar ze Bilal en Malik betrapt is in ieder geval goud waard. Antonin Stahly neemt de rol van Malik voor zijn rekening en doet dat goed. Er zit iets aandoenlijks in de manier waarop hij Malik neerzet en de combinatie met Salim Kechiouche (Bilal) is degelijk. De overige bijrollen komen er echter wat bekaaid af, vooral omdat Attai ze niet genoeg ruimte geeft. Lotfi Dziri zou als vader Abdelaziz bijvoorbeeld ofwel meer screentime moeten krijgen ofwel hadden de flashbacks gewoon weggelaten moeten worden.

Le Fil was het debuut van Mehdi Ben Attia en in de tussentijd heeft hij nog 2 films gemaakt waarvan de laatste ook alweer uit 2017 dateert. Films die amper bekeken zijn als je de stemmen op IMDB bekijkt en dan is het toch wel grappig dat de naam van Cardinale na al die jaren nog altijd de nodige deuren opent. Ik had dit hoogstwaarschijnlijk ook laten liggen indien ik niet had gezien dat de iconische Italiaanse hier een rol in had. Genoeg goede aspecten aan Le Fil maar als totaalplaatje werkt het niet zoals het zou moeten.

3*