Jolanda la Figlia del Corsaro Nero (1952)

Er bestaan er vele van : verfilmingen van Salgari romans...de Sandokans zijn nu waarschijnlijk het gekendst, maar eerder leek men nog een voorkeur te hebben voor zijn in de Caraiben gesette piratenfilms rondom de zwarte piraat. Die doet hier niet mee, wel zijn dochter Jolanda ! Een heuse geemensipeerde piratenfilm derhalve, met els eponieme heldin de 18- jarige May Britt. Door producenten Ponti en de Laurentiis uit Zweden meegebracht als exotische verrassing, ze wilden van haar de nieuwe Garbo maken- let ook op haar coiffure hier- maar dat kwam er nooit uit. Bleef wat in het B circuit hangen.

Hoe dan ook, het betreft hier 1 van de 2 piratenfilms die auteur Soldati back to back schoot met goeddeels zelfde crew en cast, plus dezelfde decors die voor de Caraiben moeten doorgaan. De ander- i tre corsari die eerder kwam- staat hier niet op, dus we gaan het over deze hebben. Een oldschool avonturenfilm van het toen zo populaire type, zoals het hoort tongue in cheek gebracht voor de volwassen kijkers zonder geheel - hoera kenners - te vervallen tot debiele kluchtigheid, die hier practisch afwezig is zelfs. De verplichte clowns ontbreken.

Soldati- onderhand ervaren in dit soort spektakelstukjes- brengt het allemaal met een sprezzatura die deze film anno nu voor de genreliefhebbers nog te genieten maakt, al blijven die opzichtige studiosettings hinderlijk. Ook werd het wat minder tijdens de ( zeker tegen het einde) talrijke grotere kloppartijen, die duidelijk niet getuigden van een Hollywood budget. Maar vervaardigd door vaklui, waarbij niet alleen Soldati gememoreerd dient te worden : wat dacht je van Delli Colli ( die jullie kennen van once upon a time in the west...) voor de fotografie, die hier opvallend veel nachtscènes schoot ( ook om de studiosettings minder opzichtig te maken, presumeer ik ) en Rota ( die jullie kennen van ze godfazzer...) voor de muziek. Om nog te zwijgen van de assistent regie, ene Sergio Leone...

De inhoud kan als gekend worden verondersteld : "Jolly " het zigeunermeisje groeit op als tomboy tussen kermisklanten die god weet hoe in de Caraiben zijn beland, ontdekt dat ze in feite de wettige erfgenaam is van de graaf van Ventimiglia aka il corsaro nero, en dat deze legendarische freedom fighter/ piraat lafhartig is vermoord door de boze Belg van Gulden, aka de graaf van Medina. Deze onverlaat gaat de amper meerderjarige heldin in drag eens even mores leren...en dat met hulp van niemand minder dan Henry Morgan plus diens zoon, vertolkt door Salvatori ( die jullie kennen uit Rocco e is suoi fratelli....).

Helaas raken de zaken wat gecompliceerd als Jolanda in drag de liefde opwekt van Consuelo, de dochter van Medina wier leven ze incognito gered heeft, en de perfide Albionezen een vredesverdrag sluiten met de nog perfidere Spanjolen, zodat Jolanda er bijna geheel alleen voorstaat in haar strijd voor gerechtigheid en wraak. Een gruwelijk einde dreigt, als ze zich op mag maken voor de verplichte tortuursequentie in de kerkers...helaas was die wat impliciet dankzij de censuur, edoch : de heldin flasht heel even een bijna subliminale boob ! Dat was wat voor die tijd. De brave burgers spraken er schande van, de liefhebbertjes/ kennertjes kregen er rode oortjes en neusjes van...

Liefhebbertjes worden later grote liefhebbers en zelfs kenners, het woord is nu aan hen...