Il Magistrato (1959)

Moest Italië zijn eigen Francçois Truffaut hebben gekend, dan had deze jeugdige driftkikker waarschijnlijk een lange tirade geschreven over Titanus (waar Truffaut het over de zogenaamde 'tradition de la qualité' deed), het productiehuis dat in de jaren '50 floreerde en aan de lopende band schaamteloos escapistische films produceerde. Deze kritiek zou geheel onterecht zijn, want de Titanus productions vormen het perfecte tegengif voor het arrogante neorealisme: weelderige films die niet alleen het WO II leed probeerden te verzachten, maar bovendien de trotse Italiaanse waarden nog eens herhaalden: elegantie en schoonheid, blanke heteroseksuele liefde, onschuldige toespelingen die de zondigheid van pre-maritale seks moeten onderstrepen. Wie heeft daarnaast ooit beweerd dat cinema revolutionair, esthetisch vernieuwend of sociaal relevant moet zijn? Hou jullie handheld beelden, non-acteurs en naoorlogs puin maar, ik laat me wel in de luren leggen door een heerlijk melodrama als Il Magistrato. Deze prachtig verzorgde productie, een sierstukje met een bladgouden rand, lijkt het prototype van een Titanus productie, waar de passies en beslommeringen van zeer aantrekkelijke mensen centraal staan. Een scenario dat bestaat uit inspirerende leuzen, betekenisvolle blikken, kapsels vol brillantine en steeds een barokke gedecoreerde toog in de buurt waar je snel een koffie kunt bestellen. Een kleine opflakkering van menselijke imperfectie doet ons enkel nog meer geloven in de geprojecteerde droomwereld die ons voorgeschoteld wordt, ik denk aan het aandoenlijk speeltje tussen Sassards voortanden