Shekarchi (2010)

Redelijk drama dat toch een beetje ten onder gaat door het hopeloze einde.

Weinig boeiende film. Dat gedeelte wat zich in Teheran afspeelde vond ik verreweg het meest interessant. Het gaf toch enigszins als je goed oplet een duidelijk beeld van het Iran onder het juk van het door mij zeer verafschuwde streng islamitische bewind aldaar. De kinderen op school met die witte hoofddoeken zegt eigenlijk al voldoende. Tja, en van die politie moest je het natuurlijk ook niet hebben, zeker niet als je informatie wenst over je verdwenen vrouw en dochter. Maar ja, het leven van een vrouw stelt in dat soort landen nu eenmaal niks voor. Tot zover Teheran.

Dat gedeelte wat zich in het soms door mist verhulde bos afspeelde vond ik behoorlijk slaap-verwekkend, er leek geen einde aan te komen en het einde dat eigenlijk de climax zou moeten zijn vond ik een regelrechte afknapper. Deze film liet mij dus met een zeer onbevredigd gevoel achter. Niettemin hebben Iraanse regisseurs bewezen toch wel talent te hebben. Deze film kende best wel visueel zeer mooie scènes, maar ik denk - nou ja, ik weet het wel zeker - dat het die verstikkende dictatuur is die de regisseurs behoorlijk in de weg zit. Ik hoop in ieder geval ooit eens mee te maken een Iraanse film te zien die gemaakt is in een democratisch Iran, bevrijd van die ayatollah's.

2,0*

Wat word deze film hier ondergewaardeerd zeg! Ik vond dit echt een behoorlijk toffe film. Om te beginnen is de bruisende skyline, het manier van filmen en monteren en het verhaal gewoonweg erg subliem, en dat niet alleen... ook de hoofdrolspeler Raffi Pits (tevens ook regisseur) zet hier wederom een behoorlijke sterke rol neer als de zwijgzame Ali en komt ook verdacht veel overeen met The Driver uit Drive. En dan is dit nog welleswaar een Iraanse film.

De uitwerking is ook keurig op ritme en een heel uitbundig verhaal word er hier niet gemaakt, en dat hoeft ook niet. Ali is dus een ex-bajesklant die maar moeilijk in de maatschappij kan terugkeren en al zijn rechten heeft verspeeld bij zijn bedrijf om vaker bij zijn gezin te zijn. Zijn leven neemt een andere wending wanneer zijn vrouw door de politie is doodgeschoten tijdens een demonstratie en dat zijn dochter vermist is. De stoppen slaan door en hij schiet met zijn jachtgeweer 2 politieagenten neer op de snelweg, waarbij hij al snel gesnapt word, er een spectaculaire achtervolging per auto en per voet volgt in het bos, hij word gearresteerd door 2 agenten.... maar dan zijn ze verdwaald. En vanaf dat stukje begint de film alleen maar sterker te worden. De frustraties en de zenuwen van de 2 agenten zijn goed voelbaar en de 2 agenten hebben meer last van mekaar dan van Ali. Ook beginnen we er hier ook steeds meer achter te komen wie er nou werkelijk goed of slecht is, met een ijzersterke climax.

Mijn eerste Iraanse film waar ik meteen al heel erg over te spreken ben en dat kwa montage, de skyline van Teheran die hier erg westers aanvoelt, de Amerikaanse oldtimer van Ali, de maatschappij, de grauwe broeierige sfeer, de bos-locatie in de mist, het hele psychologische machtspel tussen de 3 personages uiteindelijk... echt alles weet wel te boeien en zeker de personage kan je, zoals gezegd, zowat wel in hetzelfte hokje plaatsen bij Gosling als The Driver, en of je dit ook een Iraanse Drive kan noemen.... ik vind het absoluut niet misstaan. Klasse!

4,5*

Ongeloofwaardig en uiteindelijk ook nog eens teleurstellend. Een man heeft kennelijk een gevangenis verleden, maar waarom wordt nooit bekend. Verder heeft hij een vrouw en een dochtertje van zeven. Hij krijgt een baan als nachtwaker bij een autofabriek. En in zijn vrije tijd gaat hij in zijn eentje op pad om te jagen. Daar gaat het begin van de film over. Op een dag komt hij thuis van zijn werk en dan blijken zijn vrouw en dochtertje dood geschoten te zijn bij een betoging. Waarschijnlijk door de politie. En daar wordt de film ongeloofwaardig. Hij zit al drie uur op het politiebureau omdat hij niet weet waar zijn vrouw en dochter zijn en dan krijgt hij na wat aandringen doodleuk te horen dat zijn vrouw is doodgeschoten. Over zijn dochter weet de politie niets. Maar maak je geen zorgen, zegt de agent zelfs nog. Je zou denken dat de man in shock is na zo'n bericht. Maar nee, hij reageert nauwelijks en wil hooguit weten waar zijn dochtertje is en gaat daar ook nog een beetje naar op zoek, totdat hij ook haar een paar dagen later op het politiebureau mag identificeren. Allemaal heel kil en afstandelijk benaderd. En dan, uit het niets, schiet hij van grote afstand een politieagent dood. Later blijken het er trouwens twee geweest te zijn. Werkt rouwverwerking in Iran zo, ga je je dan bijna afvragen. De tweede helft van de film is weer helemaal anders. Op de een of andere manier, hoe is weer een raadsel, weet de politie wie de dader is en gaat achter de man aan. En zo verdwalen twee agenten, met de man inmiddels als gevangene, in het bos. Ook allemaal weer zo amateuristisch en ongeloofwaardig. Met een nog ongeloofwaardiger verloop. En zo eindigt de film ook nog eens op een teleurstellende wijze. Overigens vertelt zijn vrouw in een soort van flashback op een gegeven moment ook nog eens dat hun dochter niet van hem is, maar dat mag hij nooit te weten komen. Dat is nogal een bijzondere onthulling lijkt me, die ook helemaal uit het niets komt, maar daar wordt voor het gemak verder ook maar niets meer mee gedaan in de film. Tsja, wat moet je daar toch mee?

Een wraakfilm eigenlijk, maar dan op de verkeerden en vrij random. Moeilijk dus om je te kunnen inleven in het hoofdpersonage. Dat hoeft op zich geen probleem te zijn als de rest goed zit, maar ook daar mangelt het soms.

Een film met wat losse eindjes. Het feit dat er weinig dialoog is helpt dan ook niet. Hoewel het plot duidelijk is, komt de film toch warrig over. Mogelijks is hier en daar verplicht wat gesleuteld aan het geheel. Van het Iraanse regime is precies een wat light versie gemaakt. Misschien daarom dat alles zo vlak overkomt qua spanning en personages…