Proces (2010)

Uitzending: 26 november 23.00 uur

Onderdeel van de nieuwe One Night Stand reeks: acht veelbelovende regisseurs en scenario-schrijvers presenteren ieder een film van vijftig minuten.

Ze hebben de tijdsduur van de serie verlengd, dus nu mogen de delen allemaal op de site!

Het gegeven is aardig en bevat mooie parallellen - weduwe durft dader zelf niet te confronteren maar hoopt via toeschouwers bij lezingen meer bij hem los te peuteren + dader wordt door publieke optredens meer als slachtoffer gezien dan de weduwe -, maar waarom moet tegenwoordig vrijwel elke film met thema's als deze zo ontzettend arty-farty worden aangepakt? Trage, lange, dialoogloze shots volgen elkaar op terwijl de camera dicht op de huid zit, of o zo betekenisvolle blikken vangt, en speelt met scherpte en diepte. We kennen het inmiddels wel. Hoe goed het ook is uitgevoerd.

Eén van de sterkste delen uit de ONS reeks.

Wat te doen als de moordenaar met de eer gaat strijken, als je hem keer op keer zijn verhaal laat doen? In iedere scène is tussen de twee de spanning te snijden en zorgt het nauw gekaderd camerawerk voor een claustrofobische sfeer.

En uitstekend spel van Ward Weemhoff, die de laatste tijd alleen maar als gevangenisganger lijkt te worden gecast.

4*

Zwijgzame film, de hoofdrolspelers hebben een hekel aan elkaar en op de lezingen wordt ook weining gezegd. Ik ben er ook weining mee opgeschoten.

Goed onderwerp, irritante cameravoering en hinderlijke bijgeluiden (verkeer, zwembad etc.)

De dader wordt door de scholieren bewonderd om zijn moed nadat hij zijn relaas verteld heeft. Hij krijgt zelfs een keer applaus. Pas als er gevraagd wordt wat de reden was om geweld te gebruiken en zijn antwoord daarop ‘er was geen reden’, blijft de bewondering achterwege en is blijkbaar het doel van de vrouw van het slachtoffer bereikt. De erkenning te horen uit de mond van de dader hoe zinloos zijn daad is geweest. Pas dan breekt ze echt en kan ze al haar opgekropte gevoelens de vrije loop laten.

Een heel indrukkwekkende eindscene als de vrouw in haar auto vanuit haar tenen haar emoties in een huilbui laat gaan. Zeer realistisch gespeeld.

Stilistisch bijna irritant 'kunstzinnig verantwoord', kon er niet lang naar kijken toen ik net weer voorbij zapte. Misschien is mijn beoordeling nu zelfs nog te hoog. Jammer, want het idee (onderwerp / plot) is op zich prima.

Je overdrijft. Eén van de beter films in de ONS reeks...

Oneens (ondanks dat het geen bijster sterk jaar was). Deze stijl wordt langzaamaan een dooddoener. Zoals ik al zei valt er technisch vrijwel niks op aan te merken, maar dat betekent niet dat het ook werkt.

Bij de Dardennes vind ik het camerawerk altijd wel mooi, maar deze imitatie ging me al snel irriteren. Op het moment dat de film me begon te ontroeren was het geheel alweer afgelopen, met een volkomen levenloos einde. Nee, dit viel tegen. 2,0*

Boeiend onderwerp voor een film alhoewel de "onmogelijke relatie", zoals in de beschrijving van de film, wel wat beter had mogen worden uitgediept. Het werd niet echt duidelijk wat de hoofdrolspelers nou echt meemaakten. Je kon als kijker hooguit gissen met dit onderwerp.

Ook ik moest trouwens in het begin met name, heel sterk aan de film "le fils" van de Dardennes denken. En dan nog niet eens zo zeer het onderwerp. Meer de beweeglijke cameravoering. Een close-up van de schouder.

Een verschrikkelijk pijnlijk verhaal over twee mensen die hun leven weer proberen op te pakken. De akelige stiltes en het elkaar niet in de ogen kunnen kijken maakten de haat die Karina ten opzichte van Aron voelt en zijn schuldgevoel ten opzichte van haar, voelbaar.

Karina lijkt te hopen dat ze, door Arom deel te laten nemen aan haar lezingen, antwoorden krijgt, waardoor ze verder met haar leven kan. Echter komen die antwoorden er nooit. Het is immers zo zinloos als dat het leek. Ook Aron vindt niet wat hij zoekt. In tegenstelling tot wat hij wil bereiken door mee te werken aan de lezingen, ziet hij de afschuw van Karina naar hem toe alleen maar groter worden. Wat hij heeft gedaan valt nooit meer goed te maken.

De afstand tussen Karina en Aron wordt alleen maar groter als blijkt dat juist Aron respect krijgt voor het feit dat hij zijn verhaal vertelt.

Tijdens de film heb ik regelmatig op de klok gekeken om te zien hoe lang hij nog zou duren. Dit niet omdat de film niet goed was, maar omdat de pijn letterlijk voelbaar was. Mooi dat niet alles werd uitgelegd, want de beelden zeiden meer dan genoeg.