Los Muertos No Perdonan (1963)

Het bestaat echt : het zesde zintuig...ik heb het zelf gezien op de teevee, dus dan moet het wel waar zijn toch ? Inderdaad. In Spanje anno 63 echter lag deze kwestie wat gevoeliger, je wist immers nooit of je met dat zesde zintuig de Duivel of god contacteerde dus je moest het niet teveel gebruiken. Ook niet in films, zoals deze die eerst een supernatural mystery/ horror lijkt te zijn maar zich genoopt zag tot een coda waarin al het voorgaande in feite wordt weggeredeneerd en we worden getracteerd op 1 van de meest dwaze plottwists aller tijden, die dan helaas ook nog eens wordt uitgelegd volgens het beruchte "uitgebreide explicatie van wat we niet hadden begrepen door de protagonist per monoloog "procédé. Tsja, das een afknapper.

Niet dat het daarvoor zo heel veel was, bescheiden genrefilm van Coll die vooral gekend is vanwege zijn noir/ crimewerk en hiervoor zelf het scenario schreef- met de censor in het achterhoofd. Niet zo veel zei ik, met dank ook aan een zeer bescheiden budget dat door de middelmatige Coll niet kon worden omgezet in een aansporing tot extra creativitiet. Ik bedoel: als je geen geld hebt om een film in de Andes te schieten moet je niet prominent beginnen met een uitgebreide sequentie die zgn. in de sierra van Peru speelt terwijl een kind ziet dat we even buiten Madrid zijn, toch ?

Ook geen goed idee misschien om te beginnen met een oubollige voice- over, die van Escriva- Javier met name. Het zoontje hierboven gememoreerd, geen student parapschychologie natuurlijk- stel je voor- maar een student geneeskunde met paranormale gaven. Degenen die we zien klimmen in de zgn. Andes blijken zijn papa en 2 booswichten te zijn, per telepathie vermoedt Javier dat papa in gevaar is en op onnatuurlijke wijze zal sterven...en verdomd, zo gebeurt het.

Ondanks de interesse van een professor en zelfs een flic heeft Javier uiteraard geen bewijs tegen de schurken, meer bepaald ene Pablo en zijn hulpje Galvez. Hij moet dus zelf zijn dierbare papaatje wreken, en dit doet hij via de legende van de "muertos que no perdonan " . Zo raken we verzeild in een heus kasteel waar die legende rondwaart met bijbehorende spoken, zo gaat de mare althans. We lijken ons dan op te mogen maken voor authentieke gothic horror in kasteelsetting, maar ook dit wil niet echt lukken. Wie hier Hammer of Bava sfeerschepping verwacht, zal bedrogen uitkomen.

Om het nog erger te maken wordt een volstrekt zinloze love story aan het geheel toegevoegd via Heatherly, en worden permanent narratieve zijwegen bewandeld. De definitieve wending richting supernatural horror die we even over de helft lijken mee te gaan maken, wordt op het eind op reeds geschetste wijze geheel de nek omgedraaid, maar dan interesseert het ons al niet zoveel meer vrees ik.

Deze in een erg bedaagd tempo zich ontrollende film is dan ook slechts aanbevolen voor obscure oldschool mystery buffs, met het nodige gevoel voor het absurde.