Il Tuo Dolce Corpo da Uccidere (1970)

Hij bestaat : een film van Alfonso Brescia ( door sommigen wel Al Bradley genoemd ) met een ruime voldoende op IMDB..misschien komt het omdat sommigen niet weten dat Al Bradley Alfonso Brescia is, of misschien juist omdat sommigen niet weten dat Alfonso Brescia Al Bradley is...

Eerste 'giallo " van Brescia ( of Bradley, zo u wil ), net als zijn tweede en laatste RTNANP een Spaanse co-productie. Gene was serieus, deze duidelijk niet, ik zou er eerder het etiket thriller/komedie op plakken. De titel lijkt al een spoof te zijn op het succesvolle IDCDD, en hij begint dan ook als een giallo van het diaboliques type. Wist die arme Brescia ( = Al Bradley ) veel dat Argento zojuist het genre nieuw leven had ingeblazen zodat niemand nog op dit soort gedateerde spoofs zat te wachten...

Een komedie zei ik, misschien valt ie qua sfeer nog het meest te vergelijken met CPPS, al was dat een Agatha Christie spoof en is dit meer behalve post- Clouzot ook een post- Hitchcock pastiche.

Het diaboliques- begin duurt nog geen half uur, en het grootste deel van de speeltijd wordt in feite in beslag genomen door het gezeul met het lijk/ de koffer en kun je dan ook geen giallo noemen , duurt allemaal wat te lang , de dommigheid ervan spreekt voor zich. De volgende twist is voorspelbaar en onnozel, de coda maakt voor een blinde duidelijk dat dit een komedie is.

De film draait vooral om genrecinemaveteraan Ardisson die als de bebrilde droogstoppelige diplomaat Clive practisch de gehele speelduur in beeld is en het aardig doet, hij wordt terzijde gestaan door Prevost als zijn onuitstaanbare eega die hij in het eerste kwartier- in gedachten- al een paar keer heeft vermoord, spaghetti-icoon Fajardo als Duitse arts met een donkerbruin verleden die van Ardisson de opdracht krijgt om zijn vrouw te "vermoorden " ( dat doet Clive dus niet zelf ) en De Santis als degene die per ongeluk het verkeerde koffertje in bezit krijgt.

Net als in het reeds gememoreerde CPPS wordt hier veelvuldig gebruik gemaakt van maffe angles, bij voorkeur dan gecombineerd met extreme close-ups. Puur voor het komische effect en gedoseerd, dus storen deed het mij niet.

Spaanse co-productie dus geen sleaze, geen horror/slasher giallo dus geen gore.

Werd opgenomen grotendeels in Tanger , en van een catchy score voorzien door Savina.

Jammer dat die gimmick met de verkeerde koffertjes iets te lang werd uitgerekt, maar zeker voor een Brescia ( die als artiestennaam ook wel Al Bradley gebruikte...) nog wel te genieten voor liefhebbers van sixties ( waar deze film visueel nog helemaal in thuis hoort ) Europese genrecinema, mits je vantevoren weet dat dit geen serieuze giallo is.

Werd onlangs- voor het eerst naar ik meen- op DVD uitgebracht door cinekult, de Italiaanse dub is niet voorzien van anderstalige onderschriften.

p.s : dierenvriendjes wees gewaarschuwd voor de aquarium scènes...is allemaal niet echt, hoor.

Een soort tongue in cheek black comedy misdaadfilm op zijn Italiaans. Dynamisch gefilmd en mooi gestileerd. Een heel stuk speelt zich af op locatie in Tangiers, Marokko. Dat trekt het niveau van de productie sowieso op. Het scenario is wel redelijk hilarisch ongeloofwaardig: met een lijk in de koffer het vliegtuig nemen om het daar te laten verdwijnen op een risicovolle locatie. Maar het is allemaal met een knipoog en dan kan het wel weer. Er zijn nog wel meer grappige momenten: de vissen en aquaria als gemeenschappelijk punt van interesse tussen George Ardisson en zijn scharrel. Goed mee vermaakt.