Le Lit à Colonnes (1942)

Er bestaan er genoeg van : zaken waar ge als Belg fier op moogt zijn...wij noemen slechts: de trippy wegverlichting , om de 10 jaar skieen op de barak frituur, de wereldtournee van Eddy Wally, de eigenzinnige vertaaloefeningen van Frans naar Hollands, de kekke vlinderdasjes van hun jeanetten, of zelfs een heuse kwartfinaleplaats op het WK ( de Argentijnen hadden schrik van ons...we waren veel beter en creeerden tig kansen...Hazard is eigenlijk beter dan Messi... ). Maar er zijn natuurlijk ook de ouwe films met fiere Belgen als Gravey, Devere, Francen of Ledoux.

Laatstgenoemde de antagonist in dit melodrama tegenover een piepjonge Jean Marais in 1 van zijn eerste hoofdrollen, hierboven niet vermeld terwijl Ledoux dan weer niet op de poster staat ! Een melodrama zei ik, geregisseerd door debutant Tual die eigenlijk producent was in de eerste plaats, met een scenario geschreven door niemand minder dan- uncredited beiden- wederom een fiere Belg te weten Spaak en zelfs Jean Cocteau. Iemand die mede de carrière van zijn Grote Liefde Marais lanceerde, en bovendien een buddy van de schrijfster op wier roman het scenario gebaseerd is : Louise de Villmorin, die jullie ook kennen van madame de....en une histoire immortelle ( naar Blixen uiteraard ).

Vele gekende namen dus achter en voor de camera, waar we ook nog ene Cristian Dior voor de aankleding en Odette Joyeux als love interest moeten vermelden, plus een piepjonge Georges Marchal als onwetende liefdesrivaal van Marais. Fotograaf Montazel misschien beter gekend als B- regisseur, componist Jean Francaix- gekend neo classicist- dient tevens vermeld te worden in een film waar muziek zo'n prominente rol speelt.

Dat laatste betekent dat we hier etymologisch letterlijk ook met een melodrama te maken hebben, buitendien een soort chick flick voor de eenzame huisvrouwen aan het thuisfront. Door de oorlogssituatie met een einde dat nogal pathetisch kan worden genoemd, al begon die traditie natuurlijk al bij de poëtisch realisten, een stroming waar deze film verder weinig mee te maken heeft.

Een nogal hybride film : de Ledoux verhaallijn is op en top Spaak en past in de naturalistische anti- bourgeoistraditie, net als deels de Joyeux verhaallijn. Zodra de geaffecteerde Marais verschijnt echter zitten we plots op Cocteau terrein incl. de beruchte poëtische monologen, en eigenlijk is hij hier een Fremdkörper. Merkwaardig contrast, al dan niet bedoeld.

Verhaal is dus simpel: dromerige jongeling Marais - tevens componist - zit voor 20 jaar in cel for murder he didn't commit tijdens de belle époque, doodt de tijd met zingen . Trekt zo de aandacht van gevangenisdirecteur Ledoux, een gefrustreerde burgerman die ooit zelf componist wilde worden. Die bedenkt een walgelijk scheme waarvan u de strekking hierboven kunt lezen. Intussen bemint Marais ongelukkig Ledoux' onwetende dochter Joyeux, die zelf de amour fou beleeft met Georges Marchal, een graafje. Dat moet allemaal wel verkeerd aflopen, zeker als Marais het opzetje van Ledoux doorkrijgt...

Zoals u reeds begrepen heeft een pathetisch / romantisch drama van het ouwe stempel vol oeroude cliché 's uit het "genre " , maar toch te genieten- dankzij de capabele cast en crew- voor ouwe Franse cinema buffs. Denk Douce, maar dan wat onnozeler.

Trouwens : velen hier moeten deze Ledouxfilm die minstens 28 jaar lang continu herhaald is op de Belgische tv gezien hebben...waarom stemmen jullie dan niet ? Kan uiteraard nog worden gedownload met fansubs.