Dancing at the Harvest Moon (2002)

Heb je een midlifecrisis? Koop dan een verloederde club en begin een relatie met de zoon van je ex!

Eigenlijk is het toch een beetje jammer hoe een actrice van het kaliber van Jacqueline Bisset vanaf de jaren '90 in meer en meer romantische niemendalletjes begint te spelen. Oké, er zitten af en toe wel eens leukere films tussen zoals The Maid maar ze heeft veel meer in haar mars dan bijvoorbeeld in Sex & Mrs. X. Ik zie ze echter nog altijd graag spelen en dan neem je dit soort films er maar bij zeker? Dat was ook het geval bij Dancing at the Harvest Moon. Ik had alleen één hoop: een flard te horen van Harvest Moon van Neil Young.

Een dijk van een nummer (en van een plaat) maar waarschijnlijk zullen de rechten te duur zijn geweest. We krijgen wel wat andere flarden uit de jeugdjaren van Maggie te horen, maar echt bijzonder is het allemaal niet. Soit, dit is natuurlijk ook niet het type film dat je voor de muziek kijkt. Romantiek is het sleutelwoord in Dancing at the Harvest Moon en het is romantiek die een wat rare richting uitgaat. Liefde is blind et cetera, maar ik vond het toch een bijzonder vreemde zet dat de film zich vooral focust op de liefde tussen Maggie en de zoon van haar ex vriendje van 25 jaar geleden. Het wordt nog erger wanneer blijkt dat er niemand anders hier graten inziet (call me old fashioned maar ik zou het toch erg vreemd vinden om met de ex-van mijn vader te rollebollen) en de film gaat uiteindelijk finaal uit de bocht door Maggie en John een koppel te laten worden en dan weer niet en dan weer wel en dan weer niet. Ik weet eerlijk gezegd niet meer of ze nu wel of niet bij elkaar zijn gebleven.

Waarom dan toch nog 2.5*? Wel, de reden bestaat uit een voor- en achternaam: Jacqueline Bisset. Geen idee wat het juist is, maar ze kan dit soort rollen met zo'n charme spelen dat ik het nooit erg vind om een film met haar te zien. Ze kan zelfs zo'n mierzoet en flinterdun verhaal als dit nog tot een goed einde brengen. Ook Eric Mabius doet het nog vrij goed eigenlijk. Ken hem enkel en alleen maar van een wat povere bijrol in The O.C. (nu dat is pas een reeks die je moet kijken wanneer je relatiedrama wil zien!) maar met uitzondering dat hij misschien wel de slechtste voetballer is in de geschiedenis van acteurs die tegen een bal stampen, deelt hij op zich nog wel een goede chemie met Bisset. Een broodnodige chemie, want de andere acteurs stellen niet bijzonder veel voor. Valerie Harper moet in elke scène perse vertellen hoeveel keer ze al gescheiden is en speelt als hartsvriendin van Maggie gewoon advocaat van de duivel door elke keer het compleet tegenovergestelde te vinden/te doen van wat Maggie denkt/doet.

Ach, ik zit hier nu wel af te geven op het ongeloofwaardige plot en het feit dat er met uitzondering van de hoofdrollen geen goede acteurs zitten, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dit wel een vlotjes lopend anderhalf uur was. Zal waarschijnlijk niet de laatste romantische made for tv flick zijn die mijn netvliezen passeert.

2.5*