The Narrow Corner (1933)

Deze Pre-Code film blinkt uit in zwartgalligheid, dat het drie jaar later een remake kreeg - Isle of Fury - die minder cynisch was. De VS zat in '33 in De Grote Depressie en 'pictures' waren een vorm van escapisme en vermaak.

Dan kun je, als miljoenenindustrie, 'ze' niet weer in ellende dompelen.

Omdat de film bevolkt is met karakters met een duistere moraal ben je geneigd om de evenwicht te zoeken bij de figuren, die wel 'rein van hart' zijn. Dat zijn er maar twee en ze komen er bekaaid van af:

Een minor karakter, de vader van Louise: een weduwnaar, die al zijn tijd opoffert om een antieke (oudportugese) canto te vertalen in het Engels. Zijn levenswerk wordt uiteindelijk verscheurd door zijn baldadige schoonvader, een ouwe nukkige zeeman. Zijn motief? Hij zou 'm nog altijd terugpakken, omdat hij zijn dochter huwde.

Wraak is zoet.

De Deen Eric (gespeeld door de sympathieke Ralph Bellamy) is de andere 'eerlijke sukkel' in deze cynische wereld. Zijn 'fout' is zijn oprechte liefde voor het meisje en zijn oprechte vriendschap met Blake (Douglas Fairbanks Jr).

Er is dus geen morele centrum om je als kijker aan vast te klampen. Dit is een stijlbreuk met de gangbare films uit Hollywood van dezelfde periode.

Meestal is er een verlossing (redemption) of boetedoening. Simpel gezegd: Goed overwint of zet iets recht. Slecht wordt gestraft of sterft. Orde is hersteld.

Dit is niet aan de orde bij The Narrow Margin.

De Zuidzee is ver van de beschaafde wereld, met al haar wetten. Orde, maatschappelijk gezien, is er niet. Blake zal zijn eigen verlossing moeten zoeken aan het eind en de Depressie-getroffen kijker, die nu eens geen zwart-witte moraal voorgeschoven krijgt, met hem.