Kakera (2009)

James Iha (de gitarist van 'The Smashing Pumpkins') schreef de score voor deze film.

Klinkt goed

On a whim gekocht omdat Third Window Films me eigenlijk nog niet heeft teleurgesteld met hun asian uitgaves en bovendien de cover intrigeerde me.

En ook deze was weer een plezierige verrassing.

Ondanks dat de 2 hoofdpersonages een lesbische relatie beginnen vind ik het niet een typische 'gay interest' film. Ook voelde het niet zozeer als een romantische film. Het is meer een slice of life film waar 2 jonge vrouwen zich in een relatie storten in een maatschappij waar homoseksuele relaties nog een beetje in de taboesfeer zitten.

En dan nog ligt de nadruk van het verhaal meer op hoe de 2 personages zelf omgaan met elkaar dan op hoe de buitenwereld op ze reageert.

De sfeer van de film is doorgaans erg realistisch, op een paar surrealistische stukjes na, en weet je ook goed mee te trekken in de levens van Haru en Riko. Wat me wel op een puntje van kritiek brengt. Ik vond Haru aanvankelijk wel een beetje TE naief overkomen. Tevens kom je weinig over haar achtergrond te weten. Gelukkig is ze niet TE 2-dimensionaal en krijg je gaande weg de film genoeg info zodat ze interessant blijft. Maar toch had ik graag wat meer over haar geweten.

Een ander puntje van kritiek heb ik op de cinematografie. De meeste shots zijn lekker realistisch en sfeervol, maar een handjevol shots voelen verkeerd. Ik weet niet of het de belichting was of iets anders, maar sommige shots haalden me een beetje uit de film.

Granted dit is de debuut film van Momoko Andô dus ik mag hier natuurlijk niet te veel over zeuren. Elke regisseur moet het vak leren. En voor een debuut is de film zeer geslaagd.

Als laatste wil ik even de soundtrack noemen. Deze is gemaakt door Ex-Smashing Pumpkins gitarist James Iha en past perfect bij de film.

Op de juiste momenten speels, dromerig, rebels en rauw.

Kortom: Fijne film.

dikke 3.5*

Een liefdesrelatie tussen twee jonge vrouwen, die ieder voor zich de ander wil gebruiken, c.q. nodig heeft om de leemtes in het eigen leven op te vullen. Dat gaat met horten en stoten.

Mutatis mutandis geldt dit laatste ook voor deze veel te brave film in zijn geheel. Op het acteerwerk valt weinig aan te merken, maar het haperende verhaal laat de toeschouwer teveel in het ongewisse over wat de protagonisten eigenlijk willen. Met wat meer durf en openhartigheid had dit een mooie film over een lesbische relatie kunnen zijn. Helaas, het komt er niet van.