Seconds Apart (2011)

Goed maar uiteindelijk een beetje teleurgesteld.

Niet omdat Seconds Apart een slechte film is geworden, maar omdat er absoluut mer in had gezeten. Het eerste half uur is sterk. Ziet er allemaal mooi en strak uit. Sfeervol en duister, aardig geacteerd en het mysterie zorgt voor een fijne spanning in de film.

Het middendeel blijft goed, maar je begint al een beetje te voelen dat de film wat stuurloos geworden is. Het gaat geen bepaalde richting uit en eigenlijk wordt er gewoon gewacht tot het einde ingezet kan worden. De scene met de worm is wel geniaal (smerig realistisch vond ik), maar verder is het hopen dat de film een mooi einde krijgt.

De film kent een ijzersterk begin, is visueel aantrekkelijk maar zwakt richting het eind helaas een beetje af.

Met een memorabele start trapt de film af om vervolgens via stijlvolle scenes de jongens aan het werk te zien. Ze zien er wel niet zo gestoord uit als die uit Funny Games maar aardig in de buurt komen ze. De film is behoorlijk somber en grauw geschoten wat op voorhand al voor een duistere sfeer geeft en zorgen de expliciete scenes voor de gewenste horrorelementen.

De jongens zijn goed gecast en spelen erg overtuigend, al had ik wel op iets meer op psychologisch vlak tussen hun gehoopt. Nu blijft het wat oppervlakkig en gebeurd er niet zo veel nadat Jonah via een meisje hun 'plan' in gevaar brengt. Ik vond de rol van de treurende agent trouwens erg goed gespeeld door Jones.

Een goed eind aan dergelijke films is altijd lastig en zo ook hier weer. De scenes waarbij uit de doeken wordt gedaan hoe het met hun ouders nu zit zijn ondanks dat het redelijk voorspelbaar was wederom een sterk staaltje horror. Daarna moet het eindigen en dat gebeurd niet meer dan op een redelijke manier.

Desalniettemin een erg geslaagde horror.

3,5*

Mooie horror in de lijn van Stephen King: een dosis nachtmerries, telekinese en een beetje drama. Het verschil is alleen dat dit eigentijds aandoet door de kille, grijze waas die over de film hangt en een paar expliciet harde gebeurtenissen. Goede muziek ook en je hebt een aardig obscuur sfeertje. Het verhaal ontvouwt zich rustig en weet hier en daar spanning op te bouwen, een goede eerste helft.

De achtergrond van de lonely detective is wel erg stereotype en jammergenoeg krijgt dat in het tweede deel naar mijn smaak teveel aandacht. De ontknoping is visueel dan wel oké met het veranderende huis alleen wordt het daarna inhoudelijk too much, een té mooie samenloop van verhaallijntjes
- zijn vrouw versus het meisje in een brandend huis -
Hoewel die nachtmerries goed gelukt zijn.

Het had wat meer gefocust mogen blijven op de twins, hun ouders en de meid; vreemde onderlinge relaties die genoeg stof bieden. De eigenlijke climax is het feit dat ze zelfs hun ouders imaginair levend kunnen overbrengen, wat een grauwer einde had kunnen opleveren dat past bij al het voorgaande.
Desondanks is Seconds Apart prima, en dat voor een debuutfilm.

Duiveldonker.

Lekker sfeervol en stijlvol geschoten griezelwerkje dat vooral wordt gedragen door de duivelse Entin-tweeling en een groezelige Jones. Het donkere detectiveverhaaltje mixt lekker met het geheel van een enigszins mysterieus verhaal. Misschien dat er iets teveel voorspelbare kwartjes vallen tijdens de ontknoping, al met al is het puik huiveren.

Zeer goed.

Qua sfeer en sommige scenes wel aardig. De looks van de tweeling is goed gedaan. Maar uiteindelijk is het verhaaltje te zwak om serieus genomen te worden. Waarom zouden kinderen zomaar hun ouders gaan vermoorden? Het blijft allemaal nogal oppervlakkig, en wat we te zien krijgen aan horror is niet bijster origineel.

Horrorthriller over sterke krachten van een tweeling, vaag verhaal, niet spannend, niet eng, onvoldoende dus

Zeker geen onaardige film ook al weet hij de schaarse sterke momenten niet vast te houden.
Bij de start lijkt de lugubere duistere sfeer gezet te worden, maar die word later niet zo vaak meer geevenaard. Het lijkt soms allemaal wel een beetje te mak en te tam, ook de valkuilen worden weer niet ontweken.


Dmv hun krachten lijken de broers alles te weten, toch is die 'directeur' nodig om te weten wie hen verraden heeft, ook hij moet beïnvloed worden om hen dat te vertellen. (Zou je niet verwachten als je weet dat ze andere zaken gewoon 'weten') Bovendien weet die directeur op de koop toe dat het kathy is geweest... terwijl de onderzoeker haar toch 'slim' beschermt door die informatie op een buur af te schuiven.
Als een van de tweeling plots de agent aanspreekt over zijn vrouw wordt die boos, hij lijkt zich niet af te vragen hoe die dit wist.
Het overboord gooien van de logica die een film volgt om er toch maar een extra "actie" scene in te stoppen is wat voor mij de top van de flop onderscheid.

Middelmaat wat mij betreft.

Behoorlijk tegenvallende film met redelijk acteerwerk maar een warrig en oninteressant scenario. Ik heb hem met moeite uitgekeken.

Matig

Olijke tweeling

De twee berichten hierboven mij suggeren het al: Seconds apart is niet veel soeps. Zoals daar vermeld stelt het acteerwerk bar weinig voor, en weet de tweeling waar het verhaal om draait weinig schrik aan te jagen. Het verhaal wordt met momenten onduidelijk naar voren gebracht en is in grote lijnen van hetzelfde laken een pak zoals je al veel vaker gezien hebt. Het uitganspunt van de film is vrij origineel en sterk, maar het is echter de invulling van dit uitgangspunt die de film weinig goeds laat brengen.

Echter geen diepe onvoldoende voor de film, omdat het verhaal wel nieuwsgierig maakt en er aan het einde nog een plottwist in de film zit die je niet zo 1,2,3 weet te verwachten. Verder bevat de film ook een enkele lugubere scene die mij toch wel enige tijd bij zal blijven. Dit weegt echter niet op tegen de nadelen waardoor het totaal nog steeds niet tot een voldoende uit te tillen valt.

2,0*

Film met een lekker sfeertje over een tweeling die hun paranormale gaven aanwenden voor duistere zaken. Helaas is het verhaal wat eenzijdig, haast saai. Er zit te weinig ontwikkeling in het verhaal. Kijkbaar.

Waarschijnlijk wilde de regisseur een intelligente Cronenberg-achtige film maken, maar het resultaat is voornamelijk een ietwat warrige horrorfilm die niet helemaal uit de verf komt.

Bij vlagen schijnen de goede bedoelingen nog wel eens door en die scene met die worm is vies, verder moddert het allemaal een beetje door tot de ontknoping die dan nog wel aardig is.

Deze ook eens bekeken en het was niet mis, maar ook niet zo bijzonder. Nog een leuk verhaaltje over tweelingen al komt het soms wat warrig over.

De cast deed het gelukkig niet slecht.

Het is zeker geen must-see, maar leuk om eens gezien te hebben.

Solide en rechtlijnig. In het middelpunt een eeneiige tweeling met een bijzondere gave. Twee gevoelloze tienerjongens die in een Amerikaans stadje het dodental laten stijgen. Regisseur Antonio Negret maakt een film zonder buitensporige geweldsuitbarstingen maar maakt een film die rustig en zonder veel emotioneel gedoe aan het oog voorbijtrekt. De film creëert met zijn twee emotieloze protagonisten een nihilistische, neerslachtige en mysterieuze sfeer en teert daarop.

Het acteerwerk is goed. De personages intrigeren. De karakters zijn geen platte karikaturen maar zijn redelijk veelzijdig vormgegeven. De film heeft een goede spanningsopbouw die met goed geplaatste shockmomenten en een aantal droomsequenties goed wordt gevoed. Ook goed gelukt is de sobere schets van het leven op een Amerikaanse middelbare school. Misschien niet al te subtiel en een beetje oppervlakkig, maar de microkosmos die de school is, wordt overtuigend neergezet.

Toch was ik van de film als geheel niet erg onder de indruk. Het verhaal kent amper verrassingen en is vooral in het middengedeelte erg vlak en soms zelfs wat saai te noemen. De goed opgebouwde spanning lijdt eronder. Acteerwerk, sfeer en setting zijn ok. Seconds Apart is niet meer dan een aardig werkje maar zeker geen film die je per se gezien moet hebben.