Ilusiones Ópticas (2009)

De film of aaneenschakeling van sketches is best onderhoudend. De tragiek van de hoofdpersonen wordt versterkt door de absurde en komische gebeurtenissen en dialogen. Ik vind het wel een beetje een lange zit, het tempo is wat traag.

Aardig.

Grappige situaties maar ook een goede portie maatschappelijke kritiek op de gedragingen van een groot bedrijf met betrekking tot haar omgang met haar werknemers en de koele manier van reclamevoering.

Het wordt allemaal rustig verteld, in korte scènes, waarbij er geen echte hoofdpersonages zijn maar veeleer een groep mensen elk met zijn eigen illusies en ontgoochelingen, en waarbij niet nagelaten wordt kleine menselijke trekjes in de verf te zetten.

Tempo moet ge aldus niet verwachten maar in zijn geheel best aangenaam om er, vaak geamuseerd, naar te kijken.

Lekker gestileerd, deprimerend geheel, draaglijk gemaakt met gortdroge humor. Na 'El Club' en ben ik niet meteen geneigd om naar Chili op vakantie te trekken.

Toch wisten alle karakters de nodige sympathie op te wekken, ondanks de afstandelijke benadering en verfilming. Voorts veel grijs, grauw, mist, nattigheid en een film die niet per se naar een end, laat staan happy end toewerkt. Maar dat hoeft de pret niet te bederven. Sterk scenario (dialogen) en regie toch wel.

Ik bedoelde toch El Club hoor.

Ah, OK. Helaas vonden dat soort gebeurtenissen niet alleen in Chili plaats, denk dat ze in elk land zijn voorgekomen (denk bijvoorbeeld aan de film Spotlight over de gevallen in de VS, om maar een voorbeeld te noemen), vandaar dat ik dacht dat je El Clan bedoelde.

Ik had het ook niet zo over het onderwerp, maar vooral over de ook hier wat grauwe, naargeestige sfeer die er hing (ondanks dat de film zich aan de kust afspeelt). In El Club ging het trouwens ook nog over slachtoffers van Pinochet, niet alleen de Spotlighthematiek, maar dit terzijde.

Het zonnige, Zuid-Amerikaanse sfeertje zit er niet echt in. (wat natuurlijk niet wegneemt dat het geen leuk vakantieland kan zijn)