Le Chien Fou (1966)

Er bestaan er volgens conservatieve schattingen 6434687643368843257885422 van : heist gone wrong flicks...en ja, dit is er weer eentje. Dat lijkt een extreem derivatief product te suggeren, en...dat is dit duidelijk ook. Maar wat geeft het als je goede voorbeelden kiest en het ook nog sfeervol weet uit te werken.

Dat blijkt hier zowaar het geval te zijn , verrassend omdat die Mataron slechts weinig non XXX films maakte, hier nog aan het begin stond en blijkbaar nooit potten heeft kunnen breken in het mainstreamcircuit. Hier levert hij echter een neo noir af die braaf Melville, Dassin, Welles, Hitchcock en zelfs a bout de soufflé van godART door een blender gooit zonder daarbij geheel over te komen als een flauwe pastiche. Beter dan de vergelijkbare pogingen van e.g. Pecas of Benazeraf uit die tijd. Bloedserieus bedoeld schijnbaar, deze hommage aan de grote meesters.

Speelt gelukkig goeddeels des nachts, eindigt en begint daar in een tijdsbestek van 24 uur. In de lichtstad uiteraard, waar het zelden zo donker was. Zoals de noir traditie voorschrijft gaat het leven gewoon door in de buitenwereld die zich niet interesseert voor de wanhopig rondzwalkende antiheld, die recht zijn verdoemenis tegemoet gaat in een sfeer van vervreemding, angst en paranoia. Noir indeed.

Die antiheld vertolkt door Brasseur jr., hij krijgt het voor mekaar om hier in 24 uur tijd op zo'n beetje alle mogelijke serie noire cliché 's getracteerd te worden. Jammer voor hem, leuk voor ons. Het begint al met de onvermijdelijke heist van 3 losers die onverbiddelijk misgaat, waarna het onderlinge geruzie om de toch nog bemachtigde buit kan beginnen en de 2 overgeblevenen elkaar naar het leven staan. Brasseur wint, maar rekt daarmee- zo vermoeden we toch- slechts zijn doodsstrijd wanneer zowel de flikken als de halve Parijse onderwereld achter hem en de buit van diamanten aanzitten. Onder die laatsten ook de onvermijdelijke Howard Vernon, JESUS people dierbaar en hier in een bijrol als gangster.

Behalve guns natuurlijk ook chicks : de opvallendste hier Carrel die Seeberg in ABDS mag imiteren nadat ze de held heeft getroffen bij een Wellesiaans aquarium. Briljante openingszin trouwens van Brasseur: " ze zitten achter me aan ! " . Werkt altijd. Verder een tamelijk zinloos intermezzo, net als de nevenintrige met die andere, Engelse chick. Maar dat hoort er allemaal bij. En natuurlijk eindigen we omdat Hitchcock ook mee moet doen in een theater...

Allemaal zeer noirish in beeld gebracht, zoals ik reeds suggereerde goeddeels bij nacht spelend en begeleid door een bijpassende score van cultregular Hall. Alleen het liedje "les 400 coups " ( ja, echt alles en iedereen wordt hier geciteerd ) was tamelijk bezopen, hoorde echter wel bij die youth culture sequentie in de club.

Kortom : weinig originele B film, zeer te genieten voor noir buffs ondanks/ dankzij de voorspelbaarheid ervan.

Uit op DVD in FR, kan uiteraard worden gedownload met fansubs.