Simona (1974)

Een nogal onevenwichtige film van een regisseur die maar één film maakte, en die film onder dwang van zijn schoonfamilie op de plank moest laten liggen, omdat ze bang waren voor hun goede naam. Drama is de genreaanduiding, maar daar had ook erotiek en horror bij moeten staan. Bovendien heeft de film wel wat surrealistische trekjes en een snuifje Bunuel, wat niet zo gek is gezien de tijd waarin deze film gemaakt is. Naar een verhaal van Georges Bataille, voor zover ik begreep.

Filmmakers waren toen dol op het decadente, de 19e eeuwse Romantiek, op dichters als Verlaine, Mallarmé, Baudelaire, en niet alleen filmmakers. De sfeer van mysterie, kerkhoven, graftombe's, dolende zielen, het is ook in deze film terug te vinden. Maar om dat tot één geheel samen te smeden en te voorkomen dat het een rommelpotje wordt is een straffe hand nodig. Die had Longchamps helaas niet.

De film begint veelbelovend als een wonderschone en sexy Laura Antonelli (naar verluidt haar eerste film) een jochie probeert te verleiden door hem melk van haar vrouwelijkheid te laten likken. De vrijpartij met haar minnaar op het strand belooft ook veel. Als ze daarna ook nog een jong meisje bij hun liefdesspel in het zeewier betrekken, denk je dit kan niet meer stuk. Helaas loopt de film daarna alle kanten op. De tirannieke vader van het meisje houdt er vreemde gewoonten op na. Een bruut van een oom beschouwt haar min of meer als z'n bezit. Laura en haar minnaar proberen het meisje te redden, maar dan lopen alle gebeurtenissen en motieven door elkaar heen en valt er weinig samenhang meer te ontdekken.

Dat is jammer, want van Laura Antonelli kun je je ogen nauwelijks afhouden. Er zitten prachtige plaatjes in, zoals de Fiat Topolino die op het strand aan de golven wordt overgelaten. Het uithangbord van de ijssalon, de rollende golven, het naargeestige kasteel, de verzameling opgezette dieren, je kijkt je ogen uit. Sfeerrijk is de film zeker en Longchamps heeft zich lekker kunnen uitleven. Maar dat levert nog geen goede film op.