Un Animale Chiamato Uomo (1972)

Hij bestaat niet meer : Craig Hill...hier niet herdacht inderdaad, maar hij zal het aan zijn zonden verdiend hebben. 1 van die zondes was dat hij besloot mee te werken aan 1 van de 63567543255 post- Trinita spaghettikomedies, i.c. un animale chiamato uomo van de toen erg actieve Roberto Mauri. Volgens sommige bronnen zou die Hill tijdens het draaien er mee afgenokt zijn, moet dan snel zijn gebeurd want u begrijpt dat dit soort films in lopende band tempo in mekaar werd geknutseld. Verklaart wel wat er met zijn personage van main antagonist Forester gebeurt, zal niet de oorspronkelijke opzet zijn geweest.

Hoe dan ook: Mauri was toen vooral bezig met zijn spirito santo saga, die was schijnbaar at te altmödisch en er moest natuurljk worden meegelift op de Trinita hype. Het resultaat as deze goedkope hap slik weg spaghetti waarvan het rip off element- tot en met het iconische smerige Trinita overhemd - dermate opzichtig is dat het bijna absurd grappig wordt.

Als protagonist castte Mauri wederom zijn muze Karis in de Trinita rol uiteraard, Bambino van dienst is stuntman Capanna in 1 van zijn zeer weinige rollen van importantie als de broer van Karis. Het verschil met zijn voorbeeld is echter dat Capanna/ Johnny hier een totale retard is die werkelijk niets aan het verhaal toevoegt en voor een ander soort kluchtigheid zorgt dan Spencer. En dan niet om te lachen...

Synopsis is wat wazig maar iedereen kan het wel blind invullen : de 2 broers Matson arriveren in stadje dat wordt geterorisseerd door de kolonel/ Granger...eh Forrester/ Hill en gaan het eens opnemen tegen deze onverlaat en zijn imbeciele thugs, van wie Galimberti als Joe de belangrijkste is. En passant ontmoet Karis/ Bill Matson dan ook nog de niet zo schone Yvette/ Bray, saloongirl en...arts. Dus ook de love interest is verzekerd.

Er is zelfs een bodycount via 2 shoot outs die- toppunt van creativiteit- practisch identiek zijn en waarbij Karis ook 2 keer op dezelfde plek wordt geraakt ! Nogmaals : deze films werden ter plekke in mekaar geknutseld en vaak niet geheel nuchter.

Hoewel dus uiterst zwak, kan ik niet zeggen dat dit de allerslechtste Trinitakloon is die ik ooit heb gezien, vooral dan omdat Mauri er nog enig ritme in weet te houden en hij niet zoals de meeste van dit type films oeverloos lang doorgaat met het uitmelken van kluchtige toestanden. Dan nog is het armoe troef hier, wat ook geldt voor de gejatte score van Savina en de bijna non existente decors.

Voor de completisten/ verzamelaars zijn er de nodige VHS versies, zal het ook wel bij blijven denk ik.