Il Diavolo nella Carne (1991)

Er bestaan er veel van : films die il diavolo nella carne heten...in IT een titel die ze bij gebrek aan inventiviteit alleen al op meerdere US westerns geplakt hebben. De titel icm d'Amato doet ons op iets "hards " hopen, helaas helaas.

Het betreft hier een combi van post- Rambo macaroni junglecombat ( een genre dat al stervende was ) en straight to VHS softcore, dankzij de afwezigheid van budget- dit is nog goedkoper dan de doorsnee italojungle- ligt de nadruk op het tweede aspect, maar ook daar hebben we niet de indruk dat de Duivel hier de protagonisten drijft: eerder is valium hun inspiratie, zo te zien.

Extreem cheap dus met een volstrekt ongekende cast behalve misschien softcore regular Di Pietro , het acteerwerk- excusez le mot- is dan ook execrabel. Iedereen overdubd natuurlijk, en de dialogen zijn onbedoeld komisch, bij dit soort films altijd een onbedoelde meerwaarde. Een echte jungle zien we hier ook niet : werd geschoten in Louisiana, en wel op 1 locatie : een verrot voormalig colonial mansion waarvan we moeten geloven dat het een hospitaal is ! Aantal patiënten : 0, aantal lekkere verpleegsters : 6, geloof ik...

Het begint allemaal al extreem stupide met de 2 "commando's " Sammy en Klaus, die inderdaad een "bijzondere militaire groep " vormen : hun bepakking bestaat uit een...veldflesje, hun uniformen hebben ze bij de dump gehaald en hun wapentuig op het strand van Iwo Jima. Gelukkig is het met de vijand nog slechter gesteld. Deze 2 would be Rambo's moeten een verdreven dictator/ MP van een fictief bananenrepubliekje die op Donald Jones lijkt te voet over de grens brengen, helaas is Donald Jones hartpatiënt en moeten ze in de "jungle " een pitsstop maken. Enter de chicks in het verrote hospitaaltje...

Enter ook het softcore gedeelte dat op het eerste plan komt nu, helaas heeeel erg soft : we beginnen met een rape in de schaduw op een grietje dat niet wil meewerken ( you made me angry ! ) terwijl een collegaatje toekijkt en zich vingert. Na deze inleidende beschietingen wordt de stemming vriendelijker en verloopt de sex met wederzijds goedvinden. Helaas gebeurt dit allemaal kitscherig en in de schaduw en zien we bijna niets behalve - in reclamespotjeskitschstijl- opwaaiende klamboe's als surrogaat voor gordijnen. Slechts 1 scène was iets explicieter : een ongeschoren di Pietro wordt staand tegen een muur en FF nude afgewerkt door de stoere Klaus. Maar ook dat is slechts medium.

Wat er daarna allemaal gebeurt is nog minder spannend, actie zien we amper en het is allemaal hopeloos knullig en amateuristisch uitgevoerd en in beeld gebracht door d'Amato zelf, begeleid door een gerecycled synthesizerriedeltje allicht.

Deze prul kwam nooit verder dan het VHS stadium, zal ook wel zo blijven. Slechts geschikt voor de diehard d'Amato tifosi en cheesebuufs.