Sekjoeritie (2010)

Wederom een lekker luchtige, typische Van Kilsdonk film, zonder al te veel pretenties. Loek Peters en Elise Schaap vormen een perfect duo. Het scenario is aardig, met hier en daar een wat diepere laag. Jammer van de laatste scene tussen Tjitske en haar vader, waarin ze even letterlijk moet melden dat 'ze nu pas ziet hoe erg het is als iemand je niet wilt zien zoals je bent', die metafoor was ook zo wel duidelijk. Ondanks dat het allemaal weinig verheffend is, weet Van Kilsdonk zoals vrijwel altijd een snaar te raken waar weinig andere filmmakers weet van hebben. Haar films hebben een soort luchtigheid, charme en speelsheid die aansteekt.

Verrassend leuke film. Beide hoofdrolspelers hebben mooie rollen. Vooral Peters, heerlijk naturel, Hij kan neigen naar overacteren, maar doet het nooit. Nog geen Cees Geel in Simon, maar wel bovengemiddeld. Ook Schaap doet het zeer goed (prachtige jonge vrouw trouwens met prettige uitstraling). Dat zij niet meer films krijgt. Ook hun onderlinge chemie is uitstekend.

Het verhaal is alleraardigst, het idee van docu in docu als film werkt wonderbaarlijk goed. De sfeer is uitstekend, de beelden niet bijzonder maar wel fraai, vooral enkele avondshots.

Inhoudelijk is de film prima. Want hoewel onze bewaker een heel redelijke vriendelijke man is, zegt dat niets over z'n stemgedrag. De film wil denk ik aangeven dat er snel etiketjes worden geplakt, en dat PVV-stemmers enkel lopen te schelden op alles wat donkerder dan blank is. Ook de bewaker kan prima zo een stemmer zijn, maar wel in alle redelijkheid. Het is wellicht de media die dat wil opkroppen. En dat wordt prima getoond.

De titel is leuk gekozen. Een beetje zoals die 'domme' onderbuik denkt, spreekt en schrijft (volgens de opinie). Daar al gelijk een sneer in. Een van de beste Nederlandse films die ik heb gezien. 4*

Uitstekende film waarin een documentairemaakster denkt de perfecte kandidaat te hebben gevonden die het rechtse onderbuik-gevoel van Nederland weergeeft. Een soort nep-documentaire met een romantische inslag die gewoon goed in elkaar zit. Geloofwaardig in beeld gebracht en niet in de laatste plaats door de sterke rol van Loek Peters. Overigens doet Elise Schaap het ook leuk.

TV-journalist Tjitske [een innemende Elise Schaap] wil dolgraag eens een documentaire maken in plaats van een reportage. De verharding van het publieke debat en het feit dat een groot deel van de bevolking zich niet gehoord voelt, brengt haar op een idee om een portret te maken van Bob [Loek Peters], een beveiliger die met beide voeten in de samenleving zal staan. Het gedrag en de uitspraken van Bob in het eerste deel van deze Telefilm doen vermoeden dat scenarist Bert Bouma zich aanvankelijk had later inspireren door de faux-documentaires van Christopher Guest (Best in Show, Waiting for Guffman), maar halverwege neemt deze tot dan toe zeer geslaagde komedie een radicale en weinig geloofwaardige wending waardoor het verzandt in slecht te verteren clichés uit het romkom-genre.