The Defilers (1965)

Voor het subgenre torture horror het daglicht zag, waren er de zogenaamde sexploitation films ook wel roughies genoemd. The Defilers is zo een van die vroege roughies, met andere woorden films waarin mensen vooral vrouwelijke slachtoffers worden misbruikt op fysieke wijze. Nu valt dit meteen niet zo in mijn interessegebied, maar ik wil het toch eens geprobeerd hebben. Deze valt op ddit vlak nogal mee. Het geweld is veelal buiten beeld al is de suggestie misschien ook al genoeg voor de meer gevoelige kijkers het hoofd te doen keren. De film bouwt traag op waarin de twee protagonisten boezemvrienden Carl en Jameison aan de kijker worden geïntroduceerd. Dit gebeurt veelal door vrij brave seksscènes eigenlijk meer vrijscènes waarin het dudielijk is dat Carl het graag ruw doet terwijl Jameison eerder houdt van de tedere benadering. Ondanks dat ze eigenlijk tegenpolen zijn (ook in vriendschap trekken die mekaar soms aan) vatten ze een duivels plan aan omdat ze op zoek zijn naar kicks. Ik vond deze wel redelijk, goed om eens een keertje te hebben gezien maar zou hem niet aanraden aan diegene die van het zwaardere werk houdt. Gefilmd in zwart-wit, mooie dames vooral het meisje dat slachtoffer Jane speelt, heeft een heel mooi snoetje.

Vrij willekeurig heb ik deze vroege sexploitation uit het lijstje van alexspyforever gepakt, en heb het toch maar even geprobeerd. Tja, dit is niet zo mijn ding, kan ik al wel stellen. Nu ben ik ook niet zo'n fan van de modernere torture horror-films, dus dat is niet zo heel verbazend. Het is een rechttoe rechtaan verhaaltje waarin twee vrienden voor de kicks, zoals zij het noemen, een vrouw ontvoeren en misbruiken. Voor hedendaagse standaarden behoorlijk tam, en daar helpt het overduidelijk lage budget niet bij - we zien wat ruwige naaktscenes, en de rest wordt vooral geimpliceerd. Ook niet zulke overtuigende boeven, vond ik. Ach, ik kan weer een film afstrepen.