Lucrèce (1943)

Hij bestond nog niet zo lang en zou ook niet lang meer bestaan : Jean Mercanton....wie ? Nou, de protagonist van deze prent die hierboven niet eens vermeld staat. Hij was ten tijde van de film 23, moet hier een 18- jarige voorstellen , en stierf 3 jaar later aan een ontsteking die een eind maakte aan een carrière die bizar genoeg een kwart eeuw bedroeg. Inderdaad : hij begon als kindsterretje.

Dit als human interest inleiding tot een film die anno nu een wat belegen indruk maakt in zijn pathetische melodramatiek en corny voorstelling van een teenage infatuation- meer bepaald de crush van Mercanton/ Francois op diva Feuillere/ Lucrèce, die hier geacht wordt 26 te zijn en een...fulltime diva speelt. Zoals redelijkerwijs gevreesd mocht worden vertolkt ze min of meer zichzelf op permanent koketterend- geaffecteerde wijze in wat veel weg lijkt te hebben van een autoparodie. Niet haar laatste cougar rol trouwens : men denke aan het gekendere le blé en herbe van Autant Lara , hier enigszins mee vergelijkbaar.

Dritte im bunde is Jourdan- broer van- wiens prominente plaats op de poster niet echt wordt gerechtvaardigd door zijn nogal bescheiden rol hier als lover van Feuilère- de serieuze dan- alsmede collega. En Tissier ? Die verzorgt hier het toen verplichte comic relief als directeur van de kostschool waar weesje- ja, dit is een oldschool melodrama - Mercanton is ondergebracht door zijn Scrooge achtige tutor. Onder die kostschoolknapen ook een duidelijk herkenbare , piepjonge Daniel Gelin. Uncredited, maar wel degelijk een speaking part.

Het geheel lijkt na het ( post ) moderne " opvoering in de opvoering " begin met voor een film uit 43 uit Frankrijk merkwaardige noir referenties ( incl. Jourdan als Bogey ) eerder een komedie te worden incl. suffig kostschooljolijt, wordt echter alras een melodrama in optima forma waar Feullere en Mercanton hun Oedipale - zij het kuis, zo wordt gesuggereerd - amour fou beleven op het land in een soort twisted idylle. Maar die idylle is niet levensvatbaar uiteraard, en hoe het afloopt kunt u hierboven reeds lezen : Francois poogt zich van kant te maken, en brengt zo een louteringservaring teweeg bij de diva. Vermoedelijk te laat...

Enfin, dat dit allemaal gedateerd is spreekt voor zich, erg braaf en dik aangezet incl. het naspelen van- origineel- Romeo en Julia, scenario dan ook geschreven door een chick en geregisseerd door Jeannon, weggehoond doorgaans als sentimentele cine papa prutser. Zijn preoccupaties met de opgroeiende jeugd echter vormen een rode draad in zijn oeuvre, stiekem een beetje een auteur.

Fotografisch niet slecht trouwens : verzorgd door Matras, melodrama expert en Ophuls regular. Behoorlijk glossy hier, in Hollywood melodramastijl. Het Woord gaat hier echter boven het Beeld, in wat wel een toneelverfilming lijkt te zijn. Is het overigens niet.

Ten slotte : het moge duidelijk zijn dat deze prent uit 43 niet van ideologische smetten vrij is. De - voor die tijd- overjarige diva van 26 had zich beter op het echte moederschap kunnen storten dan carrière te maken, zo wordt gesuggereerd. Voor degenen die weigeren deze wijze Vichy lessen te leren, volgt straf- in dit geval slechts een morele weliswaar, maar blijkbaar zwaar genoeg. Family values boven alles.

Dit zal voor velen hier oud nieuws zijn: ze hebben deze prent al gezien onder de titel "de comédienne " , en later op de tv. Waarom stemmen jullie dan niet ?