Ernest le Rebelle (1938)

Nog geen stemmen voor een Fernandel in een film van C-J met een scenario van Prévert?
Typische Fernandel rol uiteraard waarin Ernest goes bananas, in dit geval is Ernest een accordeonist werkzaam in het orkestje van een oceaanstomer die vaart op Zuid-Amerika, al houdt hij zichzelf voor een muzikaal genie en aspirant vrouwenversierder, we zien hem in het begin reeds de schattige blondine Goya lastig vallen, en deze dame zullen we nog vaker terugzien.
Hij bezingt eenmaal op verlof aan wal ook de genietingen van de creoolse liefde, wat hem de attenties oplevert van een creoolse hoer die hem uitschudt, wat voor de anti-held het begin is van een serie calamiteiten in Bananistan, waar hij nog een sleutelrol zal gaan vervullen in de strijden tegen de boze Gobernador, gespeeld door een zwaar opgemaakte Le Vigan die- merkwaardig trekje voor een Centraalamerikaanse dictator- Frans spreekt, een hebbelijkheid die hij hier met de meeste van zijn landgenoten deelt.
Ondanks de lage IMDB score heb ik me hier aardig mee vermaakt, de gebeurtenissen raken vaak kant noch wal, maar er gebeurt iig continu wat en hoewel geen diehard Fernandel fan heb ik toch weer een paar keer goed kunnen lachen.
Je zou het filmpje trouwens bijna nog een musical kunnen noemen, Fernandel hanteert niet alleen het accordeon maar zingt ook zeer regelmatig, zoals gekend was hij een enthousiast zanger die meerdere platen opnam.
À propos: de film begint met een politiek-correcte introductie waarin wordt beklemtoond dat de locatie fictief is en de makers absoluut geen gevoeligheden willen kwetsen!