Mijn Opa de Bankrover (2011)

Sympathieke familiefilm.

Best een leuke film dit. De film heeft een leuk uitgangspunt en twee totaal verschillene hoofdrolspelers, die samen een leuk koppel vormen. Michiel Romeyn doet het prima als eigenzinnige opa, die al snel mijn sympathie wist te winnen. Zoë van der Kust doet het ook best aardig, al oogt ze soms nog wat onzeker.

Het verhaal is wel aardig, al is de film zelf wat onevenwichtig, doordat het niet altijd de juiste keuze tussen humor en drama kan maken. Soms is het serieus. soms zelfs slapstick, zoals die looprace in het bejaardenhuis.

Maar wat de film zo leuk maakt is de vele en vrolijke muziek, die ook nog eens origineel en fris klinkt. Een film die leuk is voor zowel de jongeren als de ouderen.

3,0*

Jezus wat een kansloze Nederlandse productie was dit weer. De overval is te belachelijk voor woorden en ook de onzin in het bejaardenhuis. Verder moet de film sympathiek ogen maar dat is bij mij niet zo overgekomen want ik vond het allemaal maar flauw en ook kinderachtig. Het einde vond ik om te huilen zo onnozel en de regisseur dacht ook nog effen door met een shot van "Deliverance" (de banjo) de film te eindigen. Beeldtechnisch zag het er overigens ook vaak belabberd en erg goedkoop uit. De film speelt zich af in de huidige tijd waar vaak wil men een jaren 50/60 look creëren wat dan zeer nep uitziet. Het zingen deed trouwens pijn aan mijn oren. De film staat betiteld als een Komedie / Familie en dat laatste klopt ook wel (vooral voor de kleinste onder ons) maar het eerste niet want ik heb nergens om moeten lachen. De cast deed het nog redelijk en dan met name Zoë van der Kust en Michiel Romeyn. Beiden redden deze film ook min of meer maar veel soeps vond ik het niet. Nee men had er beter iets van kunnen maken zoals "Mijn Opa de Kontenbonker".

P.S. Loes Haverkort vond ik wel een leuke verschijning in deze film.

Nee, niks voor mij. Ik vond het gebrek aan chemie duidelijk voelbaar. Ontbreekt echt bij iedereen, geen enkel personage leek een klik te hebben met een ander. Alsof ze er allemaal weinig zin in hadden.

Om maar te zwijgen over de verschrikkelijke liedjes en de jonge hoofdrolspeelster die ik liever zag emigreren naar Suriname. Vond haar geen leuk kind. Voor een familiefilm vind ik het wel belangrijk dat ik de verschillende personages leuk, lief of grappig vind. Niks hiervan. Zelfs Tanja Jess, die ik normaal gesproken graag zie, werkte me gruwelijk op mijn zenuwen.

Ik snap dat het een familie/kinder film is maar die constante switch tussen overdreven heppie-de-peppie en oh-god-wat-een-ellende kwam me de strot uit. Zeker naar het einde toe, om jeuk van de krijgen.

Niet echt een familiefilm van hoogstaand niveau imo. Het acteerwerk is wel aardig, maar ook niet bijzonder. De personages kwamen niet echt goed op me over. Vooral de opa zelf vond ik nogal een vaag personage en hetzelfde geldt voor de overval. Maar het dieptepunt vond ik nog wel die liedjes. Waarom moesten die er eigenlijk in? Ik vraag me af of het jongere publiek de film daardoor meer waardeert. De film had ook eigenlijk niet echt mijn interesse. Het merendeel vond ik aan de saaie kant. De laatste scenes in Suriname vond ik wel leuk, maar die zijn dan weer erg kort. Ik kan de film niet slecht noemen, maar wel op bijna alle vlakken erg matig.

2*

Middelmatige nederlandse jeugdfilm die normaal gesproken beter zijn dan deze.

Voor deze film is er plaats gemaakt voor vooral humor en drama alleen ik vind het allemaal niet echt overkomen.

Ook de acteurs en actrices vind ik niet overtuigen.

De 13-jarige Grace [Zoë van der Kust] weet dat haar papa Teun [Waldemar Torenstra] niet haar biologische vader is. Na de dood van haar oma groeit bij Grace het verlangen om meer te weten te komen over haar vader, maar haar moeder [Loes Haverkort] wil er niet over praten. En dus klopt Grace aan bij haar opa [Michiel Romeyn], die sinds de dood van oma de draad een beetje kwijt lijkt te zijn. Ook hij weet niet alles, maar doet was hij kan om Grace te helpen bij de speurtocht naar haar Surinaamse familie. Van der Kust maakt indruk in haar enige speelfilm (tot nu toe?) en het spel van de kinderen die de behulpzame neefjes en nichtjes spelen tonen aan dat Huisman een uitstekende kinderregisseur is. Het scenario van Sjoerd Kuyper behandelt veel serieuze thema’s op een toegankelijke manier, zonder neerbuigend te zijn en dat maakt dit een uiterst plezierige film voor jong en oud. Ook de volwassen acteurs delen letterlijk en figuurlijk in de feestvreugde, inclusief Leny Breederveld en Beppie Melissen – als twee bejaarde vrouwen die in een van de leukste scènes de boel op stelten zetten – en Lange Frans en Yes-R, die op geheel eigen wijze verslag doen van de “bankroof” waar de titel naar verwijst. Jeugddrama op zijn best.