Subway Stories: Tales from the Underground (1997)

vooral het verhaal met lili taylor en denis leary vond ik erg goed.

net gezien, best een vermakelijke film. Het is altijd jammer met dit soort films dat er altijd wel een paar saaie verhalen tussenzitten, maar ja.

Lili Taylor en Michael Rapaport bedoel je denk ik, Neo.

Het ene segment was wat interresanter dan het andere, met name 'The Listeners', 'Underground' met Mercedes Ruehl en 'Sax Cantor Riff' vond ik leuk.

hehe, toen ik dat bericht typte was het al weer 2 jaar geleden dat ik de film had gezien

Best een apart, lekker fris filmpje wel.

Leuk dat er zo wordt gewerkt met kleine verhaaltjes, die samen goed wat zeggen over het metroleven en New York in het algemeen. Ook leuk dat de verhaaltjes niet altijd achter elkaar worden vertoond- zo komt de suffe man van het begin aan het eind terug en weten we waarom hij zo zuinig was op zijn mond...

Verder aardig en sfeervol gemaakt.

3,5*

Waar de positieve berichten over deze TV-film op gebaseerd zijn weet ik niet. Best wel vakwerk allemaal hoor (o.a. van Jonathan Demme), maar als je een film maakt mag het toch wel ergens over gaan? De losse verhaaltjes waar de film uit was opgebouwd waren zo mager dat er niet eens een einde aan te breien viel: er viel eenvoudig niks te ontknopen. Ik zat de film uit, wachtend op dat ene verhaal dat er uit zou springen. Maar dat kwam niet. Soms is film kijken gewoon zonde van de tijd.

**½

Leuk, het camerawerk deed me denken aan de amerikaanse jaren 80 tv-series.

Kapot gelachen om het Rosie Perez verhaaltje.

Jammer dat yorin de aftiteling niet liet zien, ik was benieuwd welke deel gefilmd was door Abel Ferrara.

Daar heb je imdb voor:

Abel Ferrara (segment "Love on the A Train")

Dat was ook het Rosie Perez stuk. Leuk.

Nog best leuk voor een HBO-anthologiereeks met verschillende metroverhalen, met de kenmerkende New Yorkse straatartiesten als het sturende leidmotief. 'Honey-Getter', 'Sax Cantor Riff' en 'Manhattan Miracle' hebben precies de juiste balans tussen humor, smart en de wisecracks waar New Yorkers om bekend staan. 'The Red Shoes' en 'Fern's Heart of Darkness' zijn wel lollig, maar missen net die scherpe pointe waardoor ze uiteindelijk weinig bijblijven. 'The Listeners', 'The 5:24' en 'Underground' zijn te clichématig als 'de toevallige ontmoetingen' die relatie- of werkproblemen in een nieuw perspectief te zetten. Ik keek deze reeks eigenlijk voor 'Love on the A Train' van Abel Ferrara en 'Subway Car From Hell' van Jonathan Demme, maar juist die twee episodes zijn allebei te flauw voor woorden. Desalniettemin een fijne reeks om eens te pixelen op YT.

Een serie korte verhalen waarin de New Yorkse metro centraal staat. Sommige zijn komisch (Subwaycart from hell en The Red Shoes) anderen zijn vooral intrigerend en een enkeling is licht erotisch (Love on the A-train) of muzikaal (Sax Cantor Riff). De films tonen allemaal dat de metro en zijn stations een wereld op zich vormen, een soort schemerzone tussen de woon- en werkplaats of het uitgaansleven die volledig aan ons zicht is onttrokken maar wel een bron van verhalen is. Want het is een plek waar dagelijks miljoenen mensen elkaar,veelal achteloos,passeren maar die wel samen een prachtig kleurrijk palet vormen en daarom was het best leuk om je er middels deze film eens in te verdiepen. Er doen veel bekende namen mee zoals Gregory Hines, Anne Heche, Jerry Stiller, Steve Zahn, Sarita Choudhury, Bonnie Hunt, Michael Rapaport, Lilli Taylor en Taral Hicks. Die laatste mag haar zangkunsten ten toon spreiden in een zeer emotionele scène, die wat mij betreft het hoogtepunt van de film is. Subway Stories: Tales From The Underground is een film die lekker wegkijkt omdat hij veel afwisseling biedt dankzij de korte verhalen die snel naar een conclusie komen en opgevolgd worden door een nieuw verhaal en daardoor zakt hij nooit echt in.