Sensitività (1979)

Ze bestaan wel degelijk : erotico-horror films van Castellari...al is dit het enige exempel dat ik ken. De man schijnt zelf afstand genomen te hebben van dit product en deed het af als een dolletje, zo oogt het ook. De desinteresse en onverschilligheid druipt eraf, schijnt in een paar zomerweken in elkaar geknutseld te zijn.

Ik las ergens vergelijkingen met het horrorwerk uit die tijd van Rollin of tio Franco, wat geloof ik een eufemisme is voor absurde, zinloze bocht. In feite is het bijna non- narratief, wat gecompenseerd zou moeten worden door sfeer bij dit soort films, maar die ontbreekt ook totaal.

Wel kunnen wel zeggen dat alles geacht wordt zich in een dorpje in het zuiden van Frankrijk af te spelen, waar Fani als stoere motorchick terugkeert in het kader van traumaverwerking, we begrijpen althans dat ze degene moet zijn die in de openingssequentie haar mammie zag verzuipen, in een meer getrokken door een mysterieuze hand.

Wat volgt is tamelijk moeilijk na te vertellen, het komt er echter op neer dat de hele omgeving wordt geterroriseerd door de ouwe heks Kira ( Bonatto ), die Fani gebruikt als medium voor haar moorddadige plannen. Dan hebben we nog Adriani als Fani's doppelgänger oid. die haar stalkt, en een maniak in een soort monnikspij die met een bijl zwaait. Hoe deze zonderling in het anti-verhaal past ? Geen idee.

Dit alles kunt u net zo goed vergeten, het draait allemaal om de sexscènes van Fani die schijnbaar bij iedere film contractueel liet vastleggen dat ze minstens 4 keer neukend in beeld moest, Castellari hield zich daar gelukkig aan. Naar Fani- begrippen niet te expliciet, we zien de Amazonewouden niet eens....om het wat leuker te maken valt Fani na ieder potje sex flauw, terwijl een hysterische Adriani intussen toekijkt en zich enthousiast vingert ! Dit feestje wordt doorgaans besloten met de gewelddadige dood van Fani's sexpartners...3 keer op 4, om precies te zijn. Die sterfscènes stellen niets voor en gorehounds hoeven dit niet te zien, wat u wel moet zien is de catfight tussen Fani en Adriani, meer van dergelijke capriolen hadden de film nog enigszins kunnen redden.

De narratieve chaos is niet geheel op het conto van Enzo te schrijven want hij werkte niet mee aan het scenario. Kun je zien dat dit een Castellari is ? Ja, want....hij speelt zelf mee ! Overbodige rol als buffed cop, met zelfs wat text. Gardenia's aanwezigheid is trouwens al helemaal een mysterie en zinloos. Overigens, die crash in half/kwart/kwart scherm had ook wel iets Castellari achtigs.

Bovendien mochten de gebroeders de Angelis hier een van hun meest cheesy scores ooit componeren.

Ik dien wel te beklemtonen dat de versie die ik zag de veel later uitgebrachte Italiaanse VHS/DVD-R was onder de titel : Kyra, la signora del lago. Die duurt nog geen 80 minuten. De Spaanse versie Diabla heb ik niet gezien, is iets langer en heeft wat narratieve wijzigingen, een ander slot zelfs schijnbaar.

Slechts voor de diehard Castellari cult followers/ Fani buffs c.q. buffettes.

Totaal onbekend met deze regisseur. Film heeft een aparte sfeer, wat mij erg boeit om te blijven kijken. Acteerprestaties zijn niet oscar waardig, maar bij zo'n film verwacht ik dat niet. Daarbij heeft het Italiaans altijd wel zijn charme. Soundtrack is niet slecht, maar past gewoon totaal niet bij de film. Ook ik heb de VHS versie van 80 minuten gezien, niet de versie van 90 minuten.

Buitengewoon interessante film van Enzo G. Castellari ( Keoma (1976) ) . Sensività (1979) doet mij inderdaad een beetje denken aan Al otro lado del espejo (1973) van Tio Franco , maar haalt nergens het niveau van Franco’s meesterwerk .

De film is hier en daar best sfeervol , is zeel vlot in elkaar gemonteerd en de scènes duren niet lang . Duidelijk een Italiaans product en vooral door de korte scènes anders dan de Spaans / Franstalig producties van Tio Franco en / of Jean Rollin die dikwijls gebruik maakten van de zoomlenzen .

Maar zelfs in de films van Tio Franco zijn vrouwen niet zo open-minded en makkelijk omtrent seks met onbekenden als Lillian die blijkbaar geen moeite heeft met ‘ sex at first sight ' in het openbaar ( o.a. op de begraafplaats ) .

Helaas mist de film de ' sleaziness & visuele flair ' van iemand als Lucio Fulci , maar misschien komt dit vooral door de VHS-kwaliteit van de versie die ik gezien heb .