Rue du Pied de Grue (1979)

Het was nu niet dat ik echt van plan was de Plateauzaal te trotseren met deze tropische temperaturen een donderdagavond. Rue du Pied de Grue. Een nogal nietszeggende titel. Over de film valt er op het internet dan weer niets te vinden. Slechts twaalf stemmen op IMDB, ik ben al verbaasd dat iemand hem überhaupt toevoegde op Moviemeter. Geen enkel bericht op Letterboxd, dat stemt me dan weer gunstig. Wanneer die LGBT-bende zich ergens op stort, is de pret al lang verknald. Dan toch maar eens dit totaal vergeten curiosum een kans geven? Volgens een rubriek op CNews leer ik dat de uitdrukking 'pied de grue' oorspronkelijk naar prostitutie verwees. Laten we er gemakshalve maar vanuit gaan dat ongeveer 90% van ons vocabularium zijn oorsprong te danken heeft aan hoereloperij. Ik nip eens minzaam van mijn cola zero en kijk naar de oranje mastodont van AG Insurance aan de overkant van de Jacqmainlaan. Het zal er niet gauw koeler op worden met dit soort temperaturen.

Uiteraard is het geen stormloop gebleken in de Plateauzaal. Meerdere van de 29 zitjes zijn nog vrij. Paula is natuurlijk op post. "Waarom zou je in godsnaam in Gent willen studeren? Ga toch eens naar een grotere stad, waar je beroofd wordt, verdomme!" hoor ik net voordat de lichten gedimd worden.

Ik had niet bepaald grote verwachtingen van deze film, maar was al lang blij om een dronken lallende Noiret te horen fulmineren. Het waanzinnig absurdistisch plotelement dat dronken lor Noiret ervan overtuigd is dat zijn zoon een muzikaal genie is en in zijn dronken delirium deze wil doordrijft, heeft iets voortreffelijk rabelaisien. Ik hoopte dan ook dat Noiret in de goede traditie van Michel Simon en Jean Gabin, zwalpend, Pernod morsend, op zichzelf kwijlend de ene omfloerste tirade na de andere zou afsteken. Dat kolderieke is wel degelijk aanwezig, zullen de running gag waarbij Noriet en Tonton de zoveelste muziekleraar de rivier inkieperen, Noiret meermaals per week dezelfde dorpshoer Lulu gaat naaien... Nantes wordt bovendien gefilmd als de meest deprimerende plek ter wereld, het lijkt net België wel. Ooit heb ik een kerel uit Nantes gekend, een 72-jarige tabaksmokkelaar die zijn handeltje tussen Luxemburg en Frankrijk traffikeerde en in een aftands hotel op de Adolphe Maxlaan woonde. Met de winst trakteerde hij zich op Brusselse hotels, restaurant en meisjes. Dit soort olijke vrijbuitersmentaliteit vinden we zeker terug in Rue du Pied de Grue. Toch heb ik de film voornamelijk als een beproeving ervaren. Misschien was het de hitte, maar het geheel is nogal structuurloos, bepaalde grappen en grollen werken niet en worden eindeloos uitgespeeld, de film wordt toch wel gekenmerkt door een dadaïstisch dédain om lekker helemaal niets zinvol te filmen door die langharige grapjurk van een 'Jean-Jacques Grand-Jouan', alsof hij goed leek te beseffen dat het een wrede ironie was dat de menselijke beschaving in 1979 nog altijd niet volledig uitgeroeid was. "Il pleut sur Nantes, donne-moi ta main."