Maternité Clandestine (1953)

Er bestaan er schijnbaar veel van : films van Gourguet die voluit voor het melodrama gaan...klaarblijkelijk was hij daar toen erg gekend mee geworden, nu is hij geloof ik totaal vergeten al was deze film destijds succesvol. Het is uiteraard een melodrama van het soort dat ze tegenwoordig hooguit nog maken voor de teevee rtl 53987643 op dinsdagavond, niet zonder reden. Maar toch bleek dit geen tearjerker te zijn en speelt hij eerder in op feel good elementen, hoewel de aanduiding komedie me ietwat overdreven lijkt, wordt de hysterie waartoe dit had kunnen ontaarden wat gemitigeerd door Gallische jovialiteit.

Dat komt omdat de focus hier niet ligt op de gevallen jongedame- een piepjonge Dany Carrel die hier reeds haar tieten laat zien ! - maar eerder op de Pietje Bells die zich over haar ontfermen. Het geheel speelt in een slum even buiten Parijs en wordt via een soort poëtisch realisme fall out ingeluid met een diëgetisch volksliedje, daarna leren we de puberende bengeltjes kennen die -"geen alternatief " snap je- een leven leiden vol misdaad en goddeloosheid. Daar zien we helaas weinig van want de hold up die ze hadden voorbereid aan een groezelig kanaaltje wordt verstoord door Carrel die- 16 jaar en zwanger- besluit zich te verzuipen in datzelfde kanaal. Enkele boefjes ontfermen zich over haar, tot woede van hun oudere bendeleider, Clarieux. Die wordt wat toeschietelijker als hij Carrel in levenden lijve ziet, en zich haar al voorstelt achter de ramen...en daarmee gaat hij voor de hele mickey mouse club een stap te ver. Het is nu oorlog...die helaas wordt uitgevochten op nogal joviale wijze.

Enfin, het moge duidelijk zijn dat we hier niet te maken hebben me een auteursfilm of proto NV werk, maar iets dat in zijn knullige enthousiasme, volkse geest en - denk ik- oprechte bekommernis om de verworpenen der aarde nog wel aanstekelijk werkt en sympathie oproept, al zijn de production values dan uiterst bescheiden en is die Gourguet duidelijk niet ten onrechte in de vergetelheid geraakt.

Een grotendeels jonge, aandoenlijke cast met zelfs Mocky als rechterhand van Andrieux die gelukkig tijdig het licht ziet, de onvermijdelijke Cauchy- waar was hij niet te zien- nog maar eens als boefje, Doll als bimbo wederom, Carrel dus als de gevallen heldin en nog wat adolescenten die later min of meer gekend zouden worden. Ik wist het eerst niet, maar Roux- hier de love interest van Carrel, uiteindelijk- blijkt vooral gekend te zijn als dubber, onder andere van....inspecteur Cluuzeu in het Frans ! Zou wel willen weten hoe dat klinkt eigenlijk. De "oudjes "worden behalve door Andrieux in kleine rollen vertegenwoordigd door Marken en Rocquevert als de extreem antipathieke, rijke ouders van de- offscreen- brat die Carrel ( een bonne ) zou hebben bezwangerd daarmee wat klassenstrijdthematiek verzorgend, en- in een belangrijker rol- de brave Larquey als een soort clochard, die trouwens de film besluit.

Deze authentieke brok volkscinema uit vervolgen tijden die nu vooral antiquaire waarde bezit, werd in onze contreien uitgebracht als "verborgen moederschap " en deed de kassa's flink rinkelen. Veel mensen hier moeten dit dus gezien hebben. Wat ik me al een tijdje afvraag : waarom heeft niemand hier dan op gestemd ?