Nn-891102 (1999)

"Nagasaki Nuclear, Augustus (8), 9e dag, 11:02 uur". Aldus een iets meer gedetailleerde versie van de titel. Aparte titels grijpen mijn aandacht gemakkelijk, en met de eigenlijke betekenis erbij kon ik niet anders dan deze eens bekijken. Een zeer vreemde, experimentele, film over de obsessie die het geluid van een atoombom bij een jongetje van 5 jaar teweeg brengt. Klinkt lekker vreemd, laat maar komen.

Vooral zeer aparte introductie; Een jongetje is in het geheim aan het kloten met geluidsapparatuur van zijn vader. In een grot. Dat is op 9 augustus. De dag dat er een atoombom op Nagasaki zal vallen. Hij zal het niet zien, enkel horen. Hij raakt zo gefascineerd door de geluiden die deze bom op deze dag produceerde dat hij hoopt dit te hebben opgenomen op de banden van zijn vader. Helaas blijkt dat niet te zijn gelukt, en vanaf dat moment volgen wij hem tot zijn 31e in zijn zoektocht naar geluid.

Go Shibata maakt dit met een schaars budget. Dat is duidelijk te merken. Muziek is zeer interessant, maar geluidskwaliteit is op momenten zeer slecht. Sommige scènes zijn echt prachtig, velen zijn ook belachelijk lelijk. Maar het lijkt wel te passen in zijn film. Het is ook een makkelijk excuus natuurlijk - omdat het een debuutfilm is, mag het er af en toe wel lelijk uit zien. Dit keer geen excuus, het lijkt wel te passen. Mij stoorde het namelijk niet.

We volgen vooral een apart verhaal van een jongen die zijn hele leven wijdt aan het re-produceren van het geluid dat deze bom ooit produceerde. Zijn experimenten als klein jochie zijn opmerkelijk, zijn experimenten in zijn tienerjaren bizar. Zijn experimenten en onderzoeken in zijn volwassene jaren zijn puur obsessief. Als afstudeeropdracht doet hij zelfs onderzoek naar het geluid dat een feutus zou horen in de baarmoeder. Maar uiteindelijk lijkt het niet echt een film over de obsessie voor geluid, maar over het traumatiserende effect dat deze akelige gebeurtenis in Japan heeft gehad op een mens. De eindtitel luidt ook simpel - De bom vernietigde alles en iedereen, liet enkel schaduwen over van mensen - voor deze jongen was het alleen het geluid dat zijn sporen naliet.

Interessante film. Soms super cool en energiek, soms te saai. Duidelijk een eerste film. Wel een eerste film van een regisseur die toffe ideeën heeft.

3.5/5.0

Sluit me aan bij Tayama.

Erg interessant uitgangspunt voor een verhaal. Shibata roeit hier met de riemen die hij heeft, en af en toe lijkt het erop dat hij met een theelepeltje moet peddelen. Toch weet hij af en toe mooie shots op beeld te toveren. Op andere momenten valt de lelijke beeldkwaliteit weer op (zelfde geldt voor de audio). Het is ontzettend leuk om de zoektocht van de hoofdpersoon gedurende zijn hele leven te volgen. Het geëxperimenteer leidt af en toe tot zowel leuke beelden als geluiden. Net als in Late Bloomer lijkt Shibata hier al veel waarde te hechten aan muziek en geluid. Ondanks de erg korte speelduur weet NN-891102 toch niet constant te boeien.

3.5*

Toch een kleine tegenvaller.

Aparte opzet, aparte uitwerking, maar de technische kant van de film vond ik af en toe toch echt te pover om vol te kunnen overtuigen. Shibata's geëxperimenteer werkt maar voor de helft, de andere helft oogt gewoon ietst te goedkoop.

De audiotrack is nog wel boeiend. Aparte muziekkeuze, past uiteraard ook wel bij het onderwerp. Visueel vond ik het echter veel te karig. Budget hoeft echt een bezwaar te zijn, het feit dat het een debuutfilm is ook niet. Eerder voordelen zelfs.

De opzet blijft wel boeien, al had ik soms wel het gevoel naar het zoveelste "atoombom trauma" te kijken. Als buitenstaander makkelijk gezegd waarschijnlijk, maar de Japanse fascinatie voor hun oorlogstrauma ligt wel érg diep.

Wel een interessante film op een keertje te zien, een duidelijk opstapje naar Late Bloomer, maar erg veel meer dan een curiosum is het ook weer niet.

2.5*