Yeo-haeng-ja (2009)

Mooie rustige film, waarin iets te weinig gebeurt om ècht boeiend te zijn. Deed me sterk denken aan 'Italianetz', dat zich ook in een weeshuis afspeelt en waar de hoofdpersoon óók niet staat te trappelen om geadopteerd te worden. En wat aan Treeless Mountain.

Ik ben het eens met de opmerkingen over de prima acteerprestatie van het meisje in deze film, maar goed-acterende kids in Zuid-Koreaanse films zijn me inmiddels eigenlijk al vrij standaard gebleken....

Het is toch gewoon een Koreaans meisje in de film en niet Chinees, zoals in de plotbeschrijving?

Integer beeld van de rouwverwerking die een klein meisje doormaakt als zij opgenomen wordt in een weeshuis. De film zoomt genadeloos op haar in en toont elke fase die ze door maakt: onbegrip, eenzaamheid, rouwverwerking, doodswens en uiteindelijk hoop en berusting. Het meisje in de hoofdrol is fenomenaal in hoe zij een meisje neerzet wat helemaal niet de makkelijkste is en soms zelfs onsympathiek wordt.

Een erg mooi portret. Een klein meisje in een weeshuis heeft geen vat op haar leven en is afhankelijk van wat de omgeving brengt. Dat is op zich een universeel gegeven voor kinderen.
Een heel scala van emoties komt voorbij naarmate de tijd en het inzicht vordert. Echt prachtig vertolkt. De kinderlijke beleving en de eenvoudige directe, impulsieve reacties zijn ontroerend en soms aangrijpend. Bijvoorbeeld als het meisje een verkeerde beslissing nam en toch met het gezin mee had gewild en dat zij later zelfs tot een doodswens komt.
Geen muziek, mooie beelden. Hoe het meisje de poppen sloopt of zichzelf begraaft is fantastisch in beeld gebracht. Het acteerwerk van de kinderen springt er uit en overtuigt.

Ounie Lecomte zou zelf een adoptiejeugd hebben gekend.

In ieder geval zet ze hier een eenvoudige maar sterke, emotievolle, bijwijlen ontroerend film neer.

Heel veel bewondering voor het spel van de kinderen, inzonderheid de verbluffende, kleine Kim Saeron.

Zag reeds meerdere Oosterse film waarin heel jonge kinderen zeer sterk scoren.

Bij vlagen ontroerend drama over een jong meisje dat door haar vader in een weeshuis gedumpt wordt. Wanneer ze dat liedje over spijt gaat zingen voor haar vader (en later in de film nog een keer) is het toch wel even slikken.

Daar ben ik het mee eens, maar dat geldt niet alleen voor oosterse films. Ook in andere films komen kleine kinderen ijzersterk voor de dag, o.a. in Min Dît (Turkije, 2009), What Maisie Knew (USA, 2012) en een aantal films van de Iranese regisseur Majid Majidi.

Onderhoudende drama die je bijblijft. Het is een rustige film met veel eenvoud en die zonder uitschieters voortkabbelt, in die zin volstrekt niet pretentieus en ik vermoed ook heel erg realistisch. Helemaal omdat het verhaal gebaseerd is op de eigen jeugdervaringen van deze regisseuse. Hoogtepunt vormen zondermeer de scenes tussen het onschuldige meisje en haar vader die haar wegbrengt en door merg en been gaan. Een ruime 3*.