The Winter Guest (1997)

Niet helemaal mijn soort film, maar moeders had hem gehuurd dus maar ff gekeken, had toch niks te doen as usual

Best wel wat van verwacht, maar ik vond het toneelmatig en saai en statisch. Jammer, want Rickman is leuke man en Thompson een leuke vrouw en ga zo maar door. Maar toch geen leuke film.

Mooi gefilmd, langzaam maar niet traag en uitstekende vertolkingen van de cast. 3,5*

Ik vind het juist mooi dat de film traag en langzaam verloopt want dat geeft het juiste gevoel weer in een klein dorp in een witte omgeving.

Een van de beste rollen die ik ooit gezien heb, zeer naturel.

3 en halve *

Ik dacht dat ik deze film voor 4 euro bij Rodirect zag liggen.

Mooie pret met prima acteurs en een mooi verhaal. Rickman heeft het filosofisch aspect gepoogd in beeld te brengen en is daar wonderwel in geslaagd. De film kan misschien wat traag aanvoelen maar dat is net een mooie verfilming van de gevoelens van de personages. Veel aandacht aan het beeld. Uitstekend werk van Alan Rickman met moeder en dochter Thompson.

Adembenemend...

Het voelt inderdaad erg als een toneelstuk aan, maar dat mag zeker de kracht van de film worden genoemd. Alan Rickman weet wat wat regisseren is, echt waar.

Nee niet echt mijn film, beetje saai en langdradig:2,5

The Winter Guest beschrijft maar één dag en dat vind ik wel sterk gedaan. Een dag met een paar confronterende gesprekken en toevallige ontmoetingen kan maar zo een omslagpunt in een mensenleven teweeg brengen, zo ook hier.

Het speelt zich allemaal af in een toepasselijke kille setting; Rickman weet het besneeuwde dorp en de bevroren zee zeer sfeervol in beeld te brengen. Centraal staat de moeder-dochter relatie, al zijn er ook de verhalen van de zoon met een nieuw vriendinnetje, twee spelende jongens en twee kibbelende oude vrouwtjes. Rickman zal daar vast ook wat mee hebben willen zeggen, maar ik vond het wat afleiden van de moeder-dochter gesprekken die ik eigenlijk interessanter vond.

Phyllida Law werkte me binnen een minuut na haar aankomst al vreselijk op de zenuwen met haar gedrag en stem, maar het was intrigerend om te zien hoe zij en haar dochter al bekvechtend erkenning vinden voor elkaars verdriet om wat er niet meer is en hun afzonderlijke worsteling met het terugvinden van wie ze eigenlijk zijn. Dit laatste komt fraai tot uiting in de scènes waarin Thompson huilend op het strand erkent waarom ze weg wil, en waarin Law bij haar voornaam genoemd wil worden.
Nog meer uitdieping hiervan d.m.v. een constante focus op deze twee vrouwen had voor mij zeker wel gemogen. Dat de film dan nog veel “toneelmatiger” zou overkomen hindert mij totaal niet -in tegendeel zelfs- maar misschien dat bij een herziening blijkt dat de essentie van het verhaal ook middels de andere verhaallijntjes eigenlijk best goed naar voren komt.

Mooie film waar je wel voor in de stemming moet zijn. Je kunt er niet even naar kijken onder het eten of met één oog op je GSM. Maar dan is het een mooie, sfeervolle film, vol speciale momenten. Je kon wel merken dat het naar een toneelstuk was, maar dat toneelmatige stoorde me niet. De prachtige fotografie maakte dat de film toch aantrekkelijk was.

Ik denk dat Rickman als regisseur zijn beperkingen goed heeft aangevoeld en het uiterste heeft gehaald uit dit project.

Een van mijn eerste DVD's ooit destijds - het zou zomaar kunnen dat de laatste keer dat ik deze film zag 20 jaar geleden was. Gisteravond voor het eerst weer gezien en het is nog even schitterend als in mijn herinnering. Winter zag er nog nooit zo verfrissend en vriendelijk uit. Prachtig!

Omhoog naar 4,5*