The Sacketts (1979)

Wat een cast bij deze film. Elliott, Selleck, Slim Pickens, Ben Johnson, Jack Elam, Buck Taylor... en de grootmeester Glenn Ford. Dat kan niet mis gaan als ook het verhaal afkomstig is van Louis L'Amour.

Eigenlijk zelfs twee verhalen van L'Amour: Een verhaallijn met Selleck en Osterhage en een verhaallijn met Elliott.

In de film wordt telkens geswitcht tussen de twee verhalen en dat is nu juist een beetje jammer. Behalve dat de personen in de verhalen broers zijn, hebben de verhalen niet veel met elkaar te maken. Telkens als je de draad weer oppakt bij het ene verhaal en er lekker in zit, wordt er van omgeving en persoon veranderd. Dat kan soms aardig zijn, maar hier niet.

Toch blijft er genoeg over om bij tijd en wijle te genieten van al die oude rotten in het vak. Vooral in het laatste uur, waarin Glenn Ford alle anderen in zijn schaduw zet met zijn spel. Wat een puur genot om naar te kijken.

Ook de randvoorwaarden voor een goede western waren prima in orde: alles ziet er lekker stoffig uit en de bijrollen doen uitstekend hun werk.

Het enige minpunt van de film is wel een grote. Het verhaal is aardig, maar niet meer dan dat. Nergens raak ik hevig geïnteresseerd in de verwikkelingen en het verloop van het verhaal.

Mede door de constante overgangen tussen de twee verhalen.

Dit is absoluut wel een western voor de fans om te gaan zien. Niet zo heel vaak is er zo'n cast bij elkaar te zien in één western.

3,5*

Ik houd altijd wel van films die de tijd nemen om het verhaal te vertellen. Films die daarom vaak wat aan de lange kant zijn met als risico dat ze dan wat langdradig worden en gaan vervelen. Vaak kan dat dan een slecht gevoel geven over de film, terwijl het eigenlijk best een aardige film is. Bij The Sacketts was dit alles voor mij ook het geval.

De film neemt zelfs de tijd om twee verhalen te vertellen. In één van die twee wordt de ene broer gevolgd en in het andere gedeelte van de film krijgen we twee andere broers te zien. Je kan hierbij op je klompen aanvoelen dat de broers elkaar zullen treffen. Wanneer dat gebeurt is vervolgt ieder zijn eigen weg en wie wil gaat met hen. Het nadeel van het gebruik van twee verhaallijnen is vaak dat er één interessanter is dan de ander, waardoor de vele schakelingen tussen beiden vaak irriteren. Ook bij deze film was dat voor mij het geval.

Het opvallende bij deze film is natuurlijk het legio aan topacteurs dat er in mee speelt. Glenn Ford, Ben Johnson, Jack Elam en Slim Pickens zijn oude bekenden uit het genre en Sam Elliot en Tom Selleck hadden in het westerngenre nog een grote toekomst voor zich en zijn inmiddels eveneens gewaardeerd westernacteurs. Des te opvallender is het hoe goed Jeff Osterhage hier overeind weet te blijven tussen al die grootheden. Hij heeft hier misschien wel de mooiste rol en is voor mij hier in ieder geval de meest interessante broer van de drie. Daarnaast deed hij me wat aan Kris Kristofferson denken, maar dat geheel terzijde.

Dat het verhaal verder goed in elkaar stak en dat er een mooi eind aan gebreid zou worden was geen verrassing. Met Louis L'Amour weet je immers dat het qua verhaal wel goed zit. Ik heb nog nooit een boek van hem gelezen, maar de verfilmingen van zijn boeken zijn me tot nog toe allemaal erg goed bevallen. Mooi dat hij dit keer even aan het woord kwam.