Yomei 1-Kagetsu no Hanayome (2009)

Deze film heb ik in het vliegtuig gezien. Erg zouteloos en speelt wel èr-rug in op de emotie. Nou, als je wil janken kun je beter een zak uien pakken en schillen, dan ben je sneller klaar.

Deze film bereikt wel hetzelfde effect, door de erbarmelijke kwaliteit van de film òf door (voor de minder kritische kijker) de storyline!

Het was in het vliegtuig allemaal nog nèt te pruimen (ja, wat moet je anders doen dan de film kijken?), totdat het meisje is overleden en - ze òòk nog eens een jankerig videotestament heeft opgenomen! Gelukkig had ik een kotszakje dichtbij....

En niet vergeten ... "based on a true story"!

Dubbel.

Enerzijds ben ik deze romantische dramatjes aardig beu. Rond 2010 is er echt een stortvloed van Japanse dramas rond hetzelfde thema gekomen. Doodgeboren liefdes waarbij één van de partners al snel in het ziekenhuis belandt, tot de onvermijdelijke climax een dik uur later. De films zijn vaak aan de melige en sentimentele kant en duren zonder uitzondering altijd een half uur te lang.

Anderzijds raakt Hiroki af en toe wel de juiste snaar. In het midden lijkt hij een leuk alternatiefje te hebben gevonden door het koppel uit elkaar te trekken, hij houdt het alleen niet al te lang vol, ook de afscheidsvideo op het einde is best lief en klein. Maar een volbloed Hiroki is dit absoluut niet. Te braaf, te conform en commercieel. De laatste jaren gaat het sowieso wat minder met hem, hoop dat hij z'n oude vorm weer kan terugvinden.

Slecht is het daarom uiteindelijk ook allemaal niet. Melig en sentimenteel wel, al is dat ook niet overdreven vond ik. Maar de kwaliteiten van Hiroki onwaardig en uiteraard weer een half uurtje te lang.

3.0*

Wanneer onder een van de ontroerendste scènes het fabelachtig mooie “The Rose” van Bette Midler gezet wordt, dan ben ik kansloos. Nagenoeg weerloos laat ik mij dan verder meevoeren in dit diep ontroerende verhaal, dat geïnspireerd is door een documentaire die de terminaal zieke Chie Nagashima in 2007 liet maken over de laatste maanden van haar nog jonge leven. Toegegeven, het is een echt tranendal, maar ik kijk daar liever naar dan naar zogenaamd stoere geweldfilms met namaakhelden. De protagonisten in deze film zijn in mijn ogen echte helden, die onder meer dan weerbarstige (uitzichtloze) omstandigheden elkaars leven door oprechte liefde weten te verrijken. Nana Eikura en Eita Nagayama brengen dat op overtuigende wijze over het voetlicht. Ik werd er stil van.