Meisjes (2009)

Helemaal geen slechte film, ik zou 'm zelfs voorzichtig goed durven noemen. Aan de hierboven genoemde 'documentaire stijl' stoorde ik me geen seconde, er wordt van tijd tot tijd uitstekend in geacteerd (Mermans doet het héél goed) en de muziek valt ook heel goed mee. En humor zit er zeker ook in.

Gewoon een enorm fijne feelgoodfilm.

Een genre waarin Vlaanderen goed in is: de melodrama. Doet me wat denken aan 'Iedereen beroemd', al is die film toch een pak beter. De film is op zich niet slecht, maar soms nogal onsamenhangend. Vele randpersonages komen niet echt uit de verf. Enkel Lea Couzin en Lut Tomsin spelen in de bijrollen voortreffelijk en zorgen voor kleurrijke scènes. In de hoofdrollen zie je bijna zwart op wit het verschil in acteren tussen Jan Van Looveren en Marilou Mermans waarbij Marilou onze Jan gewoon naar huis speelt. Jammer, want op die manier mist de film ook de nodige magie. Bovendien is de muziek gewoon verschrikkelijk en had daar toch wat meer kwaliteit in mogen zitten. Op zich heb ik wel genoten van de film, maar lang zal het niet in m'n geheugen blijven hangen vrees ik...

Redelijk geslaagde tragi-komedie die zwaarder is dan verwacht.

Het principe van een weduwe die samen met haar zoon aan haar tweede jeugd begint zorgt voor een aantal typerende en grappige scenes. Ik had een redelijk luchtig verhaal verwacht, wat ook deels het geval is. Echter wordt richting het eind van de film langzaam duidelijk dat er weinig meer te lachten valt. Het heeft mij ook met een deprimerend gevoel achtergelaten moet ik zeggen omdat het eind gewoonweg schrijnend is.

Een hoofdrol is duidelijk weggelegd voor Mermans, die een eigenzinnig en sympathieke moeder speelt van haar tegenstrijdige zonen. Beide rollen zijn nogal cliché dus weinig verrassends.

Achteraf gezien is het de rol van Mermans die de film overeind houdt. Er zijn een aantal redelijk goeie scenes maar over het algemeen is het nogal voorspelbaar.

2.5*

'' Elvis? Die vetklep? Dat is fantastisch moeder! ''

Niet mijn soort film. Ik had verwacht dat hij leuker zou zijn maar helaas viel hij aardig tegen. Komt te traag op gang en echt grappige scènes zaten er -voor mij- niet in, soms eerder beschamend. Ik vond het acteerwerk persoonlijk ook niet al te best, de één leek ongeïnteresseerd en de ander juist weer geforceerd. Een te hoog 'ouwe wijven gehalte' zorgde ervoor dat mijn aandacht al snel verslapte.

Snel vergeten.

Leuk idee: stelletje oma's hergroeperen zich en gaan weer muziek maken net als vroeger. Het verschil is alleen dat ze dit keer samenwerken met de zoon van Claire en dat ze een andere stijl opgelegd krijgen. Er wordt een zaal afgehuurd en dan kan het repeteren beginnen. Ik vond dat dit allemaal een beetje nonchalant werd voorgeschoteld en ik had graag wat meer toelichting willen krijgen bij een paar onderdelen want het blijft een beetje oppervlakkg op deze manier. Enkele voorbeelden:
-Wanneer Sid en zijn moeder op het station staan wordt er voor het eerst voorgesteld om weer iets te gaan doen met de muziek. Enkele scènes later staan ze opeens bij de microfoon, ik had liever nog even Sid zien nadenken en voorbereiden of nog even een gesprek zien voeren met één van zijn bandleden.
-Je ziet Claire iets omcirkelen in een krant en later blijkt dit pas de huurruimte te zijn.
- De naam van de band kwam zonder overleg en volledig uit het niets, het leek eerder op een grap. Logisch dus ook dat Magda zei: ''Ik ben dan wel oud, maar ik voel me nog helemaal niet 'over the hill' hoor!''.
- De bassist en de drummer worden compleet naar de achtergrond geschoven en lijken er niet echt bij te horen.
- We wisten dat de geestelijke toestand van Claire achteruit ging maar ik vond het vreemd dat ze van de ene op de andere dag in een tehuis belandde.

Verder blijven alle personages een beetje leeg zonder enige toelichting. Het is niet noodzakelijk, maar het zou allemaal wat overtuigender zijn wanneer we iets meer binding hebben met de verschillende karakters. Het gedrag van de broer van Sid vond ik ook een beetje vreemd. Hij was overdreven chagrijnig en hij las z'n tekst nogal mechanisch op.

Toch ben ik ondanks de simplistische verfilming aangenaam verrast en dat komt waarschijnlijk door de drie oudjes in de hoofdrol. Uitwerking had een stuk beter gekunt en dat is jammer, maar ik heb me desondanks prima vermaakt.

Alweer zo'n Vlaamse film waar ik naar MOEST kijken. Weddenschap verloren...

Meisjes is een saaie en langdradige film over drie oude vrouwen die terug willen zingen. Maar dan wordt er eentje dement...
Acteerwerk is niet slecht ofzo, maar er zit totaal geen vaart in de film. Jammer. 2*.