Ishiuchi Jinjô Kôtô Shôgakkô: Hana wa Chiredomo (2008)

Stoffig.

Je hebt van die mannetjes, neem een Suzuki, die eigenlijk alleen maar gekker geworden zijn met de jaren. Voor wie leeftijd eigenlijk geen belang had. En dan heb je andere regisseurs bij wie je elke 10 jaar een schil versheid voelt opdrogen.

Geen idee of Shindo bij die laatste categorie hoort, daarvoor heb ik te weinig films van hem gezien, maar deze is in ieder geval duidelijk van de hand van een opgedroogd iemand. Met alle respect natuurlijk, voor een regisseur die toen 96 was, al kan je je afvragen wat de meerwaarde is van dit soort films.

Veel meer dan de titel heeft de film niet te bieden. Een relaas van een leraar en zijn 3 studenten. In het begin allemaal best te behappen. Typisch rustig tempo, zonnige en aangename omgeving, een film die veel rust uitstraalt. De tijdsprongen doen de film niet zoveel goed, want echt naar een punt toewerken doet Shindo niet, waardoor het telkens weer wat krabbelen is bij elke sprong.

De film gaat finaal de dieperik in wanneer de leraar een hartinfarct krijgt en er een hersenletsel aan overhoudt. Sorry, maar een uur lang dat constante gelal (want spreken kan hij amper nog) is niet om te zien bij een film als deze. Zijn personage wordt een smet op de sfeer van de film, wat erg is gezien het drama dat eigenlijk uit deze gebeurtenis zou moeten voortvloeien.

Verder wat saaie regie, veel ouderwetse liedjes en overdreven acteerwerk. Het is enkel aan de kleurtjes dat je deze film in 2000+ kan plaatsen, de rest heeft geen bestaansreden meer in deze tijd.

Eerste uur is nog te doen vanwege het warme, lamme sfeertje, tweede uur wordt hoe langer hoe meer een martelgang. Zal nog wel eens een oude film van Shindo opzoeken, raar maar waar liggen die me blijkbaar toch net iets beter.

2.0*

Edit: oh, en Suzuki ftw!