Alting Bliver Godt Igen (2010)

Als thriller redelijk geslaagd, maar dit is niet de Christoffer Boe van Reconstruction (4*) en Allegro (3,5*). Het is uiteindelijk niet veel meer dan een goed geconstrueerde thriller met nu en dan mooie visuals en aardig uitgewerkte personages. Deels komt dit waarschijnlijk doordat het ook niet echt pretendeert meer te zijn, maar ik kon nu en dan ook wat schoonheidsfoutjes ontdekken. Zo is de spanningsboog te kort, tezamen met de film zelf, en is wat men tegenwoordig de 'mindfuck' noemt ook niet zo speciaal of vernieuwend. Van het plot moet Alting... het dus niet hebben.

Helaas is het visueel ook lang niet het spektakel van Reconstruction, en krijg je eerder het idee naar een soort Memento te kijken van een regisseur die af en toe wat visuele foefjes probeert, die we overigens ook al kennen. Ik vond die geblurde shots, die binnen Boe's eerdere films wel passend waren, af en toe rond uit vervelend. Zoals gezegd, als thriller is het best geslaagd, maar gezien de vernieuwende stijl van zijn eerdere films ik had er veel meer van verwacht. Een milde 3*.

Wederom erg mooi.

Net zoals bij zijn vorige films weet Boe zijn publiek weer enorm te verwennen met een prachtig staaltje cinematografie. De kleuren zijn ontzettend mooi en ook het camerawerk is zoals we het van hem gewend zijn. Boe verliest zichzelf alleen in het overmatig gebruik van tegenlicht. Het zorgt voor mooie beelden, maar na een tijdje heb je het wel gezien.

Wat het verhaal betreft, dat zit inderdaad prima in elkaar en is zeer aangenaam om te volgen. Het concept is misschien niet bijster origineel meer, maar het is leuk om het eens als thriller uitgewerkt te zien. Het tragische einde (of moet ik zeggen begin) heb ik verder wel al veel te vaak gezien. Na Das Leben der Anderen, Los Amantes del Círculo Polar en nu deze, heb ik het wel gehad met geliefden die zich laten doodrijden.

Alting Bliver Godt Igen is weer top genieten, maar het haalt het niet van Boes eerder werk. Daar waar Reconstruction een verpletterende indruk nalaat, blijf je hier achter met een gevoel van het allemaal al eens gezien te hebben, zij het dan in een nieuw jasje.

4.0/5.0*

Na gisteren Offscreen gezien te hebben was vandaag de beurt aan opvolger Everything Will Be Fine, welke woorden gedurende de film herhaald worden als een mantra, terwijl toch duidelijk het tegendeel blijkt.

Visueel veel meer afgewerkt dan zijn voorganger, waarbij de rauwheid van het scherm afspatte. Sterker nog, visueel verslaat deze film wat mij betreft ook Reconstruction en Allegro. Qua soundtrack loopt hij wel wat achter op laatstgenoemde twee films, want de muziek die te horen was, paste weliswaar bij het verhaal, maar is wel een beetje standaard spannend. Klein minpuntje.

Een groter minpunt zit hem in het structuur van de film. Net als in Reconstruction wordt er een puzzel neergezet, maar ik beschouw het als een zwaktebod dat op het einde de oplossing wordt gegeven. Doet voor mij toch afbreuk aan de film, het voelt te makkelijk aan, zeker voor Boe.

Maar voor de schitterende beelden krijgt Everything Will Be Fine 4,5 welverdiende sterren.

Mijn derde Christoffer Boe na Reconstruction en Allegro en dit keer pakt de Deen toch uit met een toegankelijkere... euh, puzzel. In die zin dat 'ie aan het eind al helemaal gelegd is. Inderdaad een beetje jammer, hoewel ik de allerlaatste scène erg knap vond.

Ook erg knap is de cinematografie. Op visueel vlak is Boe toch echt wel één van mijn favorieten. De kleuren zijn bij momenten hemels, met een schitterende belichting. De sobere soundtrack vond ik ook prima. Weer een geslaagde mix tussen pianomuziek en meer bevreemdende klanken. Muziek en beeld gaan altijd op een zeer elegante manier samen bij Meneertje Boe.

Heel overtuigende acteerprestaties ook. Jens Albinus, een soort van Deense neuzenvariant van Daniel Auteuil, sleept de kijker echt mee in zijn paranoia. Ook Igor Radosavljevic als Ali is een charismatische knul. Verder bestaat de cast vooral uit venijnige smoeltjes die de complottheoreticus in mezelf wakker maakten. "Dit zaakje stinkt, zeg ik u, het stinkt!!"

Een erg onderhoudende en fraai gemaakte film dus. Maar toch mist Everything Will Be Fine een beetje panache om een échte topper te zijn. Geen standaard thriller, maar of het net als Reconstruction een prent is die per kijkbeurt sterker wordt? Ik betwijfel het.

3,5*

Zojuist herzien en beviel me beter dan de eerste keer. Waar ik me eerst nog stoorde aan het plot (en de uitleg daarvan) had ik daar nu totaal geen last van. Dus was het volop genieten van de prachtige visuals en mooie soundtrack. De kleuren spatten van het scherm en Boe speelt telkens leuk met licht. Jens Albinus heeft niet het charisma van Kaas of Thomsen en Jankovic kan ook niet tippen aan Bonnevie of Christensen, maar buiten dat doet de film weinig onder voor Reconstruction en Allegro. Nu Offscreen nog en dan zie ik dat er alweer een nieuwe Boe in de maak is, met held Kaas erin, nice.

Politieke thriller van Christoffer Boe?
Lijkt het wel op, maar net als in Reconstruction en Allegro zit alles weer net even iets anders in elkaar dan het in eerste instantie lijkt.
Scriptschrijver met writersblock rijdt iemand aan, neemt tas van slachtoffer mee en verlaat de plek van het ongeval.
Als hij dag later aangifte wil doen van deze hit-and-run blijkt de politie geen slachtoffer te hebben, maar hoofdrolspeler zit wel met onfrisse Deense militaire geheimen.
En dan krijg je allerlei schimmige figuren achter je aan.
Vreemde camerastandpunten (een landend vliegtuig gaat van kop naar staart diagonaal door het beeld) en overviews van straten lijken ontzettend veel op de maquettes uit de filmstudio.
Er wordt weer flink heen-en-weer gehobbeld met werkelijkheid en illusie.
Prachtige slotscene trouwens!

Tsja. De hand van Boe is wel te zien, maar daarmee wordt Alting bliver godt igen nog geen topfilm. Verre van. Zoals ik bij Allegro al schreef zou Boe er goed aan doen eens een ander uitgangspunt te kiezen, een andere verhaalstructuur. Telkens weer draait het bij Boe om de grens tussen fictie en werkelijkheid, met binnen de film verschillende niveau's, die dan ook in lagen op de kijker afkomen. (Los daarvan is het gebeuren van een scriptschrijver die de werkelijkheid niet meer goed kan scheiden van fantasie sowieso al echt te uitgemolken, daar moet je wel wat meer mee doen om het nog interessant te maken). Daarnaast gooit Boe er standaard het klassieke thema van de verloren of onmogelijke liefde doorheen. Niks mis mee, en in Reconstruction werkte het wonderwel, maar het is me teveel van hetzelfde inmiddels. Wat heeft Alting bliver godt igen verder nog te bieden? In ieder geval een redelijk interessant en actueel subplot over het naar buiten brengen van militaire wandaden, een prima tempo, meer dan redelijke cinematografie met vooral een opvallende helderheid in de shots, en een stijlvolle muzikale omlijsting. Genoeg voor de amusementswaarde in elk geval, maar zoals gezegd, indruk maken doet het al lang niet meer. Mag het misschien eens wat anders zijn, meneer Boe?

Haast een typische Boe (film sluit duidelijk aan bij Reconstruction en Allegro), maar gelukkig wel genoeg 'eigen' om op eigen benen te staan. Van voor naar achter is de film weer compleet gestilleerd. Dit uit zich vooral in het lichtgebruik, waar sommige scenes overspoeld worden door licht, dat door een raam naar binnen komt en het gebruiken van maquettes als locaties. Sowieso speelt de architectuur een hele grote rol.

De opbouw van deze thriller is erg sterk, maar verliest met het verlopen van de tijd een beetje de angel. De twee verhaallijnen die door elkaar lopen zijn niet optimaal op elkaar afgestemd en roepen ook vragen op, die niet zo makkelijk te beantwoorden zijn. Ik vraag me af hoeveel van regisseur Jakob Falk in Boe zelf terug te vinden is. Als een extra bij Allegro zei hij, dat hij zich na het succes van Reconstruction min of meer verplicht voelde om nog zo'n soort film te maken (i.p.v. Offscreen, die hij toen al aan het maken was). Wanneer Falk hier een writer's block heeft, zegt zijn vrouw, dat hij maar een script moet schrijven met een verhaal dat pijn doet, daar is hij namelijk toch zo goed in?

Ben benieuwd waar Boe in de toekomst mee gaat komen.

Met Reconstruction maakte Christoffer Boe een film die nu al jarenlang in mijn top 10 staat. En om maar meteen met de deur in huis te vallen in die top 10 zal Everything Will Be Fine niet belanden. Daarvoor verliest de film na een ijzersterk begin te zeer aan kracht. Dat zit hem vooral in het hoofdpersonage.

Waar je in Reconstruction volledig meeleefde met het centrale personage daar slaat de achterdocht en waanzin bij Jacob Falk in Everything Will Be Fine veel te bruusk en daardoor volkomen ongeloofwaardig toe.

Dat de film uiteindelijk met een volkomen plausibele verklaring komt, maakt het enigszins goed, maar doet niets af aan de irritatie die het personage Jacob Falk in het middenstuk opriep. Dat is doodzonde, want visueel weet Christoffer Boe in Everything Will Be Fine weer meer dan te overtuigen met enkele pareltjes van scenes.

Matige film over een filmregisseur die zijn deadline moet halen, maar ondertussen iemand aanrijdt en met belastende fotos komt te zitten. Op zich een plot voor een conventionele spionage-thriller, maar niets is minder waar. Het hoofdpersonage wordt op een gegeven moment ongeloofwaardig paranoïde, en tijdens het laatste gedeelte kom je er dan ook achter waarom. Ondanks een aantal mooie shots, kon de film mijn aandacht niet altijd even goed vasthouden.

Een redelijk Drama/Thriller film...

Redelijk verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Nicolas Bro (The Killing)...

Prima kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Redelijk achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Spannende thriller die complexer wordt naarmate het verhaal vordert tot het doordringt dat realiteit en fictie bij het hoofdpersonage netjes dooreen lopen.

Met die zienswijze vind ik deze "Everything will be fine" een goede, onderhoudende film, die de kijker kan boeien en kan bogen op een intelligente opbouw en uitstekende acts.

Weer een betere Boe, mocht ook wel na de martelgang die Offscreen was.

Al is het wel een stuk conventioneler, plotgewijs voornamelijk. Beetje afgezaagd zou je het zelfs kunnen noemen, het hele mindfuck gebeuren waarin fictie en realiteit in collisie raken. Pakte in Reconstruction pertinent beter uit.

Deze film moet het dan ook vooral hebben van zijn visuele krachtpatserij. Prachtig gefilmd, opvallend hoe hij telkens weer ijverig omspringt met de meest geweldige belichtingen. Een echte virtuoos op dat gebied, zoveel is wel duidelijk na een viertal films van de man gezien te hebben. Albinus's prestatie is tevens solide. Gelukkig een stuk minder ergerlijk dan een tergende Bro uit Offscreen, en veel minder saai dan die lamlendige biljartbal uit Allegro. Aan het kaliber Bonnevie/Kaas kan hij dan net weer niet tippen.

Tegenvallender is echter de soundtrack; waar Boe normaliter veel sfeer en mystiek meegeeft door middel van muziek, klonk de soundtrack hier grotendeels veeleer als iets wat je in zo'n vrijdagavond RTL thrilletje aantreft. Behalve enkele schaarse momentjes wellicht, zoals wanneer de pianomuziek intrede deed.

Maar zeker de moeite waard, al is het maar omwille van de schitterende cinematografie. Voor nu een kleine 3,5*, maar ik voorzie dat dit wellicht een groeiertje is.

Tegenvaller. Voor een werkje uit Denemarken kun u me normaal gesproken midden in de nacht wakker maken, maar deze is het toch net niet.

Thriller die een lange opbouw heeft, en derhalve lang, vaag en onopvallend blijft. Het laatste half uur komt er eindelijk wat meer vaart en spanning in het af en toe moeilijk te volgen verhaal, maar gaan ze uiteindelijk aan het slot definitief in de fout door opzichtig te proberen er een kunstzinnig tintje aan te geven. Iets wat niet past en zeker niets toevoegt aan deze film.

Wat ook niet meehelpt trouwens is dat het mannelijk hoofdpersonage een laffe, egoïstische lompe hork is. Dat hij verderop in het verhaal ook nog paranoia wordt, doet je als kijker dan ook helemaal niets.

Volgende keer beter dus.

Op zich een spannende film over een man die bij toeval een staatsgeheim ontdekt. De film is boeiend en er wordt prima geacteerd. Maar er zitten wel hiaten in het script die allerlei vragen oproepen en de film ook best ongeloofwaardig maken. Het script maakt sowieso een warrige en chaotische indruk waardoor ik sterk het gevoel krijg dat ik mijn kop er goed bij moet houden om de film te kunnen volgen. Er komen ook mensen in voor waarbij je op dat moment hebt; wie is dit en wat is zijn rol? En bij sommige mensen blijft dat ook zo. En dan gaan we tegen het einde ineens een halfjaar terug in de tijd zonder een aanwijsbare reden en is de film ineens afgelopen voor je het weet en snap ik er helemaal niets meer van. Ik blijf echt perplex achter. Ligt dat dan aan mij of ligt dat aan de film? Ik geef de film de schuld.