Forgotten Scares: An In-depth Look at Flemish Horror Cinema (2016)

Welp, de eerste echte Vlaamse horrorfilm

Bovenstaande quote was één van de vele soortgelijke aandachtstrekkers ten tijde van de release van het langspeelfilmdebuut van Jonas Govaerts en regisseur Steve De Roover was het daar duidelijk niet mee eens. Het resultaat? Deze Forgotten Scares: An In-depth Look at Flemish Horror Cinema. Zoals de titel al doet vermoeden een documentaire over het ontstaan van horror in het Vlaamse gedeelte van België (dat effectief al meer dan 40 jaar eerder in gang werd getrapt) en geef nu toe.. Film over film is altijd wel interessant.

Forgotten Scares is dan ook verplichte kost voor fans van het horrorgenre in het algemeen en ook voor degenen die iets dieper in het subgenre willen duiken. Aan de hand van talloze interviews met de nodige grote en minder grote namen, levert De Roover een interessant tijdsbeeld af dat start met Les Lèvres Rouges van Harry Kümel en eindigt met de vraag wat de toekomst gaat brengen. De interviews worden opgefleurd met de nodige korte fragmentjes en dan valt het vooral ook op hoe spoilervrij deze documentaire uiteindelijk geworden is. Er steekt bovendien ook zo'n aanstekelijkheid en joie de vivre in de interviews dat ik het zonde vond dat sommigen maar zo weinig screentime kregen. Goed nieuws dan ook dat de home-release waarschijnlijk de volledige interviews gaat bevatten! Ik kan in ieder geval uren luisteren naar bijvoorbeeld Rob Van Eyck of Léon Paul De Bruyn. Helemaal zonder spoilers is Forgotten Scares jammer genoeg niet, zo wordt het einde van Linkeroever nogal onverwacht verraden, maar verder zijn dit gewoon erg veel leuke introducties tot iets wat erg campy films lijken te zijn. Ik heb sinds gisteren in ieder geval heel veel zin om me te gaan verdiepen in onder andere The Afterman of Rabid Grannies.

Forgotten Scares is qua opbouw redelijk eenvoudig. We gaan chronologisch door een aantal bekende en minder bekende films in het genre en ondertussen passeren er interviews met mensen die medeverantwoordelijk zijn voor de film in kwestie. Veel namen komen regelmatig terug, zo is Johan Vandewoestijne alomtegenwoordig, maar de dosering zit op zich wel goed. Jan Verheyen, zowat Vlaanderen's grootste horrorkenner, vormt een beetje de rode draad en doet dat goed. Blijft toch ook een man die een verhaal op een heerlijke manier kan vertellen, al is het op zich wel vreemd dat hij zelf niet echt in Vlaamse horror lijkt te geloven. Natuurlijk, de echt grote successen zijn uitgebleven maar juist daarom moet je deze mensen bewonderen. Jaar in jaar uit zonder enige vorm van externe financiering toch een poging doen om een deftige film te maken.. Het budget is laag, maar er zitten toch wel verdomd mooie kunstjes tussen.

Mij viel vooral nog op dat de oude generatie interessanter werk heeft afgeleverd. Zal voor een groot stuk ook wel mijn voorkeur/interesse zijn, maar van mannen zoals Guy Lee Thys straalt er toch een zeker pioniersgehalte af wanneer ze aan het vertellen zijn. Iets wat je bij de latere generatie minder lijkt te vinden, hoewel Jonas Govaerts wel een uitzondering is, en die lijken vooral ook meer moeite te hebben om nog origineel uit de hoek te komen. De oude generatie had de ideeën en niet de nodige middelen terwijl in deze tijd van de computer de special effects vrij eenvoudig zijn maar alles is al wel een keer eerder gedaan. Of je moet dan opeens echt ver willen gaan met een film rond een levende placenta.. Al mag je natuurlijk niet alles over dezelfde kam scheren. Zo wordt er aan het begin van de documentaire nog de kortfilm (and soon te be full feature) De Vijver getoond van Jeroen Dumoulein en dat is toch ook wel een aanrader. Een Victoriaanse setting en een 8-jarig meisje dat het mysterie van de vijver achter haar landhuis wilt ontrafelen.. Je kunt al wel raden welke richting dit uitgaat.

Forgotten Scares is ondertussen aan een rondreis langs verschillende festivals begonnen en stopte gisteravond bij Cinema Zuid in Antwerpen. Er was dus de kortfilm aan het begin, maar ook een onderhoudende Q & A op het einde en daaruit blijkt dat De Roover echt wel zijn vak beheerst. Ik kan het aanraden om zo'n voorstelling mee te pakken met een gelijkgestemd publiek, was één van de fijnste cinema ervaringen die ik al heb gehad. De Waalse variant zou reeds in de steigers zitten, ben benieuwd!

Dikke 4*

Gepassioneerd gemaakte docu waarin je in chronologische volgorde op de hoogte wordt gebracht van de Vlaamse Horror Cinema. Van toen tot recent. Regisseurs en betrokkenen uit het gehele oevre komen aan het woord en weten stuk voor stuk interessante, leuke en grappige anekdotes over hun projecten te vertellen.

Had gerust een wat langere speelduur kunnen hebben. Gezien er echt alle genrefilms worden besproken voelt 96 minuten ietwat kort...

Tof dus om te vernemen dat er in ieder geval een tweede deel, over de Waalse Horror Cinema, staat aan te komen!

Voor de liefhebber een alleraardigste documentaire, o.a. ik dus!

Helaas wel wat slordig gemonteerd, stills staan b.v. echt te kort in beeld om als kijker goed tot je te kunnen nemen. Ook had m.i. de montage wat vlotter gekund qua interviews. Voor mij voelde de speelduur te langgerekt.

Daarnaast richt deze docu zich te zeer naar tamelijk kortgeleden gemaakte films, die m.i. echt niet onder de categorie 'Forgotten' vallen...

En vanzelfsprekend is Feremans tussen alle ter zake doende geinterviewden totaal uit de pas...

Voor de liefhebbers is dit een redelijke low-budget docu. Vanuit dit perspectief een dikke voldoende, maar meer zeker niet.

Een film voor en door de liefhebber van smeuïge horrorcinema die in Vlaamse velden en verkavelingen geschoten is. We krijgen de onwaarschijnlijke verhalen achter (al dan niet terecht) vergeten films, verteld door het filmvolk zelf.

Tegelijk is die liefhebber- en insideraanpak ook het minpunt van de documentaire. Je komt zo goed als niets te weten over de films in kwestie: we worden erin gegooid met een paar scènes en de makers mogen al beginnen te vertellen over de ontstaansgeschiedenis. Alles wordt ook op een hoopje gegooid: bovennatuurlijke horror en slasherfilms, ongegeneerde exploitatie en auteursfilms en goedbedoelde hobbyprojecten. Bovendien hoef ik niet van elke scheet die Johan Vandewoestijne alias John Desert ooit heeft gelaten de making of te zien. Een strengere selectie had wat tijd vrijgemaakt om dieper in te gaan op een aantal van de films, en op waarom de makers nu precies een horrorfilm wilden maken. Want het zijn hun liefde voor de gruwelcinema en hun pretoogjes als ze hun creaties mogen tonen die deze documentaire bij elkaar houden.

Een interessante documentaire over het Vlaamse horrorlandschap dat toch meer te bieden heeft dan je aanvankelijk zou denken. Verschillende regisseurs, producers en acteurs worden geïnterviewd over hun successen en falingen in het genre. Er wordt gesproken over Les Lèvres Rouges, Malpertuis en The Antwerp Killer maar ook de recentere Linkeroever en Welp komen aan bod. De consensus is eigenlijk dat Vlaamse horror snel campy schlock is of net niet serieus wordt genomen door het publiek. Erg jammer want ik geloof nog steeds dat er wel nog heel wat mogelijk is met het genre. Het is wel zo dat een Nederlandstalige film sneller minder eng wordt omdat het onze moedertaal is.

Dankzij deze docu heb ik wel wat films op mijn watchlist gezet maar ik had toch liever gehad dat er wat dieper ingegaan werd bi de vele opgesomde films. Wellicht had dit beter gewerkt als miniserie.

En Jan Verheyen heeft geen enkel recht om te spreken over slechte films wanneer hij verantwoordelijk is voor de F.C. De Kampioenen-films...

3,5*