Pizza in Auschwitz (2008)

ha jezus die Titel

Ja dan begrijp je meteen waarom dit een pijnlijk en tegelijk luchtig verslag is.

Het lijkt alsof die kleindochter totaal geen repect heeft voor wat deze man beleefd heeft en ook geen enkele moeite doet om te begrijpen welk gevoel hij wil beleven en/of haar wil laten beleven.

Zou graag willen weten hoe jij hierover denkt...

Die dochter lijkt het niet te willen, maar misschien ook wel

begrijpelijk want het zijn nare plekken waar hij heen gaat.

Die man lijkt ook helemaal van de kaart te zijn door die gebeurtenissen (na zoveel jaar nogsteeds). Alsof hij erin is blijven hangen, soort trauma.

Als je goed oplet kom je erachter dat de dochter en zoon al vanaf zeer jonge leeftijd in hoge mate geconfronteerd werden met de holocaust, d.m.v. verhalen, opmerkingen en waarschuwingen van de vader.

De keiharde zelfspot versterkt dat beeld alleen maar (vond dit één van de sterke punten van deze docu).


Volgens mij gaat het hier over een getraumatiseerde vader die zijn emoties niet goed kwijt bij kan bij zijn kinderen (begrijpelijk), en wil ze geforceerd zijn ondergane leed en ervaringen overbrengen door in recordtijd 5 kampen te bezoeken zonder enige pauzes ertussen om het allemaal te laten bezinken.
Zijn dochter heeft echter genoeg van deze strategie (evenals de "kampbewakers" ) en dat resulteert in irritatie en ruzies.

Ja precies

Een documentaire die niet al te veel voorstelt...

In de eerste plaats is dat te wijten aan de mensen die erin meedoen: het zijn stuk voor stuk nogal oninteressante personen. Mijn respect voor een man als Danny Hanoch is natuurlijk groot, maar veel interessante dingen had hij toch niet te vertellen vond ik (al waren er wel enkele anekdotes bij die toch boeiend waren hoor). Ook de dochter, die na Danny Hanoch, het meeste in beeld kwam vond ik totaal niet interessant. Sterker zelfs, soms zei ze dingen of vertelde ze mopjes waar ik van begon te steigeren (denk bijvorbeeld aan het moment waarin ze voor te lachen met Hitler is aan het bellen). Dat lijkt me toch een gebrek aan respect voor de geschiedenis. Zo kom ik eigenlijk bij mijn tweede ergernis: het feit dat het nogal luchtig is. Een documentaire over de nazi-kampen hoeft voor mij niet echt met grapjes af te komen. Ik heb liever dat er op een serieuze manier wat informatie aan de kijker wordt gegeven, zodat je er toch iets aan hebt. Dat was jammer genoeg hier niet het geval.