C'est Déjà l'Été (2010)

Een vleugje Dardenne en een vleugje Ken Loach en je hebt C'est Déja l'Ete. Setting: troosteloos Seraing. Personages: nog troostelozer dan de setting zelf. Iedereen vecht, bidt en huilt, hopend op iets beters, maar eigenlijk wetend dat dit nooit zal gaan gebeuren.

3,5*

Vanochtend C’est Déjà l'Été gezien op het MadeInEurope Filmfestival.

C’est Déjà l'Été moet je eigenlijk meer zien als een documentaire.
In deze film wordt een prachtige schets gegeven van het algemene, simpele leven van mensen in 'arbeiders'-gebied. De locatie is goed uitgezocht, het sfeertje wordt in mijn optiek goed naar de kijker overgebracht.

Dan denk ik naar een productie te kijken die soortgelijk is aan producties van de gebroeders Dardenne, maar nee, dit tipt er niet aan.

C’est Déjà l'Été is in mijn ogen te Cliche, te voorspelbaar. Daarbij komt ook kijken dat ik de personages niet goed genoeg belicht vond, niet goed genoeg uitgewerkt.
Al met al is het wel een aardig filmpje, menigeen zal dit toch wel zien als een pijnlijke confrontatie met het leven van vele 'simpele' arbeiders.

Getwijfeld tussen 3* en 3.5*, uiteindelijk maar voor 3* gekozen.

Best wel een grote vleug. In Seraing filmen helpt daar natuurlijk ook bij. Veel handheld camera ook. Echt loskomen van die vergelijking, dat gebeurt nergens.

Het is gelukkig toch wel meer dan een kopie. Met name in scenes met muziek erbij die vaak een beetje losstaan zijn dan de rest onderscheidt Smits zich. En C'est déjà l'été is misschien op het laatste kwartier na wat minder plotgericht ook. De film volgt in essentie de drie hoofdpersonen, allemaal zoekende naar houvast en hoop.

Smits legt vooral in de eerste 70 minuten niet zoveel uit. En dat is een plus. Fraaiste scene is de scene waarin de vader in de kroeg is waar een vrolijkheid is die diep gedrenkt is in de hopeloze droefenis van de omgeving.

Als Smits veelzijdigheid met een eigen stempel laat zien in zijn komende films is hij de associatie met de D'ardennes zo kwijt en dan hebben we er wellicht een zeer interessant talent bij.

Voor nu een kleine 3.5*

Kijkers keel.

Wie zich toegang wil verschaffen tot een multiproblem gezin, is hier aan het juiste deprimerende adres. Want dat dit geen feelgood cinema is, moge helder zijn. De film is geschoten alsof het een documentaire betreft en komt daardoor behoorlijk echt over. Een portret van een alcoholistische, alleenstaande vader en zijn twee voor galg en rad opgroeiende kinderen. Met name het puberende zoontje zijn uitzichtloze beslommeringen doen de kijkers keel langzaam dichtknijpen.

Dit nepverslag is zo dicht op de huid geschoten dat het voelt alsof je er zelf bij bent. En dat is niet altijd even fijn. De waarheid wordt zo nog meer recht aangedaan, omdat de rauwe realiteit niets anders is. Dit is de zelfkant van de maatschappij. Dit zijn de mensen die we liever niet willen zien, maar er altijd zullen zijn. Ongeremd en ontspoort en verkerend in vicieuze cirkels. De acteurs verstaan hun vak zo goed dat je letterlijk wordt meegezogen in hun wereld. Om depressief van te worden.

Goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Eindeloos sociaal drama over het troosteloze leven van een gezin in Seraing, Eigenlijk is dit meer een documentaire dan een film en na 10 minuten had je heus wel een goed idee wat de toestand daar eigenlijk is. Het is een portret, verwacht dus geen verhaal. Zo duurt een film wel heel lang.

2,5 sterren. Een film om snel te vergeten.