5150 Rue des Ormes (2009)

Franstalige cast en regisseur staat vrijwel altijd garant voor prutswerk. Deze film is een uitzondering. groots prutswerk.

Halve ster voor de aftiteling.

Dan moet je dringend wat films gaan bekijken. ( ik raad je aan : Martyrs en a l'interieur om mee te beginnen)

Deze heb ik gezien op het BIFFF Filmfestival. ( http://www.bifff.org )

Ik verwachtte mij aan een ijzingwekkende gijzelingsfilm met de nodige brutale geweldscènes en spannende ontsnappingspogingen. Maar ohlala, niets is minder waar. Wat een saaie bedoening was met dat

Aanvankelijk heb je nog de indruk dat dit wat gaat worden, maar naarmate deze film zich voortsleept van de ene onwaarschijnlijke situatie naar de volgende begon het mij te dagen dat het niet meer ging beteren. Hoog tijd dus om een broodje uit mijn rugzak te halen en iets te eten, want op dit festival volgen de films zich in een moordend tempo op waardoor je bijna geen tijd hebt om iets deftigs te eten of te drinken tussen twee films door.

Zo heb ik hem dus verder uitgezeten. Af en toe wordt het een beetje spannend en komt er een minimum aan actie in voor. De acteurs spelen goed en het werd deftig in beeld gebracht, maar 110 minuten is toch wel érg lang gerokken voor zo'n flinterdun verhaaltje. Ik vond het vreemd dat er enkele onverwachte Horrorachtige droomscènes in voorkwamen, die wekten het vermoeden dat er meer van dat ging komen. Maar helaas, niks daarvan ! Deze beproeving van mijn geduld blééf maar duren ! Als psychologische martelfilm, voor de kijker wel te verstaan, is hij best geslaagd te noemen

4,5/10.

Laat deze maar aan je hebberige filmhandjes voorbijgaan. Daar hoef je, ondanks de veelbelovende Trailer, geen spijt van te hebben.

Filmsite : http://www.5150ruedesormes....

Prachtige thriller die zeer indringend is gefilmd. Je wordt langzaam maar zeker in het verhaal gezogen om je daarna niet meer los te laten .

De dochter in kwestie Mylène St-Sauveur (Michelle) heeft een paar wonderschone benen.

Best een intrigerende psychologische thriller met lichte horrorinvloeden dat helaas net iets te lang doorgaat.

Kent een rustige opbouw, maar blijft toch interessant. Met name als dan eindelijk het schaken begint wordt het intenser. Het zegt ook wel wat dat Yannick op een gegeven moment kon ontsnappen, maar toch wou blijven om Beaulieu alsnog te verslaan. De soort van fantasy-achtige droomsettings die je tussendoor soms ziet zijn echt mooi gemaakt en geeft de film een extra dimensie mee.

En als je dan uiteindelijk ziet dat Beaulieu de afgelopen 15 jaar 'rechtvaardig' bezig is geweest om zijn eigen schaakspel inclusief schaakstukken van de mensen die hij beoordeeld heeft te maken, is dat wel wat. Vooral als ze dan ook nog hun laatste potje daarmee gaan spelen, alleen jammer dat deze pot nooit wordt afgemaakt.
Want eindstand wordt Beaulieu gewoon door de politie opgepakt en zie je Yannick in zijn appartement nog steeds intensief aan het schaken. Hij is helemaal verward geraakt en heeft geen oog meer voor de belangrijke zaken.

Wel jammer dat je niks meer van Michelle hoort of ziet, aangezien zij nog voortvluchtig was. Ik had op z'n minst wel verwacht dat zij haar opwachting zou maken bij zijn appartement en dan eindelijk haar inwijding zou voltooien door tegen Yannick te schaken.
Mylène St-Sauveur die Michelle speelt mag er trouwens zeker wel zijn.

Overigens vond ik Marc-André Grondin wel erg op Gael García Bernal lijken.

Anyway, 3,5 sterren.

Wat een lage score... voor een prima ontvoering-door-psycho-family thriller. Een echt geflipt gezin, enkele aardige nachtmerrie/hallucinatie sequenties tussendoor en ondanks de lange speelduur en dat het niet retespannend is houdt het de aandacht goed vast.

Het hele schaak-gebeuren maakt het redelijk bizar, tenminste het morbide slot in de kelder en wat er gebeurt met het grootste slachtoffer: het jongste dochtertje. Goed het had misschien een kwartiertje korter mogen duren met een meer zenuwachtige soundtrack om intenser te zijn, maar al met al is het boven verwachting en een te onderbelicht Canadees / Frans-achtig werkje.

Ik ben best wel een liefhebber van dit soort psychologische thrillers met een gestoorde maniak in de hoofdrol. Een echte horrorfilm is dit niet te noemen, maar er komen genoeg spannende momenten voorbij. Halverwege het verhaal daalt het niveau een beetje, maar weet zich uiteindelijk met name richting het einde te redden.

Ik zat een beetje te twijfelen over de rating, maar heb uiteindelijk toch gekozen voor een voldoende. 5150, Rue des Ormes (2009) wist niet het ultieme gevoel op mij over te brengen om een hogere rating te krijgen, maar smaken moeten nu eenmaal verschillen.

3,0 *

Het heeft (weer) veel weg van godsdienstwaanzin wat hier om de hoek komt kijken, met een

gestoorde vader als fanatieke leidsman. Al de rollen worden zonder meer goed ingevuld. De

film neemt gaandeweg alsmaar absurdere proporties aan. De schaakpartijen lijken een verwijzing

naar Det Sjunde Inseglet van Ingmar Bergman, op leven en dood. Gaandeweg komen er

scheuren in de tot dan toe heersende stabiliteit van het vierkoppige gezin (Waaronder een

jong meisje) onder invloed van een gegijzelde jongeman, die tijdens zijn langdurige opsluiting

geestelijk ook aardig begint te dwalen inclusief momenten van hallucinaties. Hetgeen leidt

tot een versnelling van, ook tragische, ontwikkelingen. En uiteindelijk tot een laatste wel heel

bizarre schaakpartij.

Lekker apart filmpje wel die aardig meeslepend is, mede door een afwisseling van 'zetten' met

een onvoorspelbaar verloop, maar ook omdat het visueel best wel goed zit.

De mooie benen in spijkerbroek van actrice Mylene St. Sauveur waar Stinissen het over had,

waren mij overigens amper opgevallen. Die waren in ieder geval bij mij niet van invloed op

mijn hoge stemwaardering. Ik neem aan dat het bij hem niet anders zal zijn geweest.

Niet bijzonder.

5150 Elm's Way is een film die faalt op het element waar dit soort films juist op moeten scoren, en dat is het zijn van memorabel. Dit soort films moeten je eigenlijk bijblijven en een goede, bizarre indruk achterlaten. Althans, dat vind ik van dit soort ruwere, donkerdere filmpjes. Dat was deze film helaas niet.

In ieder geval kiest regisseur voor een realistische en nuchtere stijl om zijn film mee in te vullen. Deze film voelt heel erg on-the-spot aan, wat betekent dat ze niet veel doen om deze film stijlvoller te maken, maar gewoon werken met wat ze hebben, en dat is bewolkt weer in een rauwe en nevelachtige omgeving. Dat heeft zijn charme, maar maakt de film niet echt boeiender.

Verder mis ik gewoon de dreiging en de machteloosheid van het hoofdpersonage in deze situatie. Daarvoor kan ik de acteurs niet de schuld geven. Grondin is niet perfect, maar ook zeker niet slecht, en de familie acteert zeker aardig. Ik voelde echter niet aan dat het hoofdpersonage in serieus gevaar was. De situatie voelt niet overweldigend en dreigend aan. Ik mis de spanning.

Daarnaast vind ik de film ook gewoon oninteressant geregisseerd, ondanks dat er richting het einde een aantal visueel stijlvolle beelden tussen zitten. Hoe de vork uiteindelijk in de steel steekt vond ik ook leuk gekozen, maar verwacht van deze film geen grafische of keiharde horrorfilm. Ik vind dat ergens wel jammer, want dat zijn wel dingetjes die binnen dit soort films goede blijvende indrukken achterlaten. 5150 Elm's Way is meer een mysterieuze thrillerfilm met wat drama als bijzaak.

Deze film duurt net wat te lang en de relatief bleke stijl kon mijn aandacht moeilijk vasthouden, waardoor de 110 minuten wel een zit waren. Deze film zal me helaas ook niet echt bijblijven, een element dat dit soort films normaal met gemak voor elkaar krijgen. Daarom vond ik dit een teleurstellende film uiteindelijk, maar goed, als je ervan houdt dan is dat geweldig.

De film van regisseur Éric Tessier begint als een stevige thriller als het kwaad met de naam Beaulieu met grote heftigheid inbreekt in het leven van de jonge student Yannick en hem gijzelt. De gewelddadige expositie is kort en de thriller vult zich daarna met wat horrorelementen. Het kwaad waarmee Yannick te maken heeft, bewoont een schemerig en slonzig huis dat in schril contrast staat met de zonnige omstandigheden buitenshuis. Het huis staat vol religieuze voorwerpen van devotie die een foute christelijke sfeer van schuld en boete oproepen. Jammer genoeg staan vervolgens allerhande clichématige gebeurtenissen de ontplooiing van een heuse sinistere atmosfeer in de weg.

De kwade man die het slecht met Yannick voorheeft is minder een cliché. Hij wordt eens niet als een gedegenereerde kannibaal of een gemaskerde malloot neergezet, maar staat aan het hoofd van een gezin en heeft een normaal burgerlijk aanzien. Uiteraard is de beste man ziek maar dat toont hij alleen in de veiligheid van zijn eigen huis. Met deze wetenschap schakelt de film over naar het genre van de psychologische thriller. Dat betekent dat de focus wordt verlegd van fysieke terreur naar aandacht voor afwijkend gedrag en de geestelijke gesteldheid van de personages. Soms boeiend. Meestal niet.

De manier waarop de geestelijke gesteldheid van Yannick en zijn gijzelnemer zijn te observeren en te doorgronden is boeiender. Die manier heet schaak. De wedstrijdjes die zij onderling spelen genereren een zekere spanning. Beaulieu is als schaker ongenaakbaar. Hij voorziet alle zetten van zijn tegenstander en is onverslaanbaar. Zolang hij onverslaanbaar is, is hij onfeilbaar en gerechtigd om zondaars te straffen. Als Yannick hem verslaat toont hij het ongelijk van Beaulieu aan. Beiden zijn op die manier obsessief met hun eigen drijfveren bezig. Het schaakmotief is leuk gevonden, houdt de moed erin en zorgt voor een opzienbarend slot. Verder is de film toch wel behoorlijk standaard. Niet slecht, maar gewoon weinig verrassend en niet erg spannend.