Camicie Rosse (1952)

Ze bestaan helaas , zij het in kleinen getale : rollen die door Magnani belabberd worden gespeeld, althans imho bakt ze er als Anita G. niet teveel van, is ze eerder lachwekkend in haar overacting als een soort dulle griet.
Ze produceerde dit vehikel mede zelf, en kwam op het idee om haar ex Alessandrini als regisseur in te huren. Werd allicht ruzie- had ik wel willen zien- en A. moest zich zgn. vanwege ziekte terugtrekken, waarna ene Francesco Rosi- volstrekt ongekend nog- hier de facto de regie mocht overnemen met assistentie van Nanni Loy , en wel voor het grote merendeel. Staat ook op de credits en zelfs IMDB is op de hoogte, maar jullie moeten het verder zelf weten. Nog gekker trouwens : Rosi zou aan zijn leermeester Visconti hebben gevraagd om enkele sleutelscènes te regisseren, met name de sterfscène van Magnani. Het verhaal gaat dat het ook zo gebeurde, die scène ziet er ook wat erg Viscontiesk uit.
De film dan : ditmaal geen 1860 maar 1849, het verhaal van een nederlaag dus- niet toevallig kort na de oorlog en wel heel erg duidelijk reminiscenties oproepend aan 42-43, zie ook de winterse setting in de Appenijnen. Dit epos had duidelijk niet de middelen om te wedijveren met Hollywood, voor grootse veldslagen hoeft u dit verder niet te zien. Het slot in de Po-delta is duidelijk beinvloed door Paisà, en de Oostenrijkse bad guys roepen vanzelf bepaalde associaties op.
Behalve Magnani- vaak met zweep in de hand- zien we Vallone, geblondeerd en wel, als Garibaldi/Jezus, Cuny als Petrus, en Reggiani als Judas. Ja, zo dik ligt het er op. Sernas mag voor de verplichte romance zorgen. Ook een Cerusico als kind nog draaft hier op, evenals onze Joop van Hulzen.
De fotografie was van Barboni en de goede score van Masetti.