Kyôsô Jôshi-kô (1969)

Vrije, bijna erotische film. Vooral dat constante gekreun en desperate geschreeuw (in combinatie met de onbestemde sfeer van de score) werkt bijna bedwelmend en brengt een fijne bevreemding en een vrij unieke sfeer met zich. Eigenlijk ook een super simpel en effectief uitgangspunt: man wordt vermoord, de twee moordenaars vluchten en worden gekweld door constante twijfel. Heerlijk rechtlijnig en bijna surreëel tegelijkertijd. De scene wanneer het koppel in de hooiberg slaapt en de daaropvolgende scenes waren een hoogtepunt. Kon hier meer mee dan met Yuke Yuke Nidome no Shojo.

Je moet een aantal dingen in de film voor lief nemen, zoals het geschreeuw, de ongemanierdheid (vrouwonvriendelijkheid) en de wat amateuristische gevechten (wat ik van Wakamatsu kende uit 'The Ecstasy of the Angels'), maar de film is een zeer compacte, rechtlijnige studie van de fatale en letterlijk waanzinnige liefde van het koppel. Eind is prachtig dubbelzinnig.

Maar grootste kwaliteit: stunning visuals! De film is in prachtige kleuren in cinemascopeformaat geschoten. Ook schitterend decor van besneeuwd Japan. Film lijkt een rechtstreekse inspiratiebron geweest voor één van Japans' indieklasssiekers: Heart, Beating in the Dark. Maar dan veel minder 'rafelig' om te zien.

Film ziet er inderdaad prachtig uit, vooral de scenes in de sneeuw. Toch miste ik wat. Running in Madness lijkt nergens heen te gaan. Er wordt iemand vermoord, die achteraf niet dood blijkt te zijn. Ze vluchten, maar willen toch ook weer terug gaan. Ze hebben seks, maar gaan geen relatie aan.
Bij vlagen een nogal lege film, maar interessant genoeg om hem zeker nog een keer te willen zien.

3,5*

Ik volg Rokuro in deze kwestie.

Goed!

Geen idee bij welke bakker die Wakamatsu zijn brood haalde vroeger, maar wat een unieke stijl heeft die vent. Het is niet zozeer dat z'n films echt modern ogen, maar wel een stuk moderner dan je zou verwachten. Maar toch vooral die unieke sfeer die hij weet op te roepen in z'n films.

Visueel inderdaad erg sterk. Beeldformaat werkt daar absoluut aan mee, maar ook sterk camerawerk. Soms wat slordig, zeker bij het zoomen, maar dat zijn slecht een aantal korte stukjes. Score is al even indrukwekkend. Niks om los op te zetten maar het werkt wel erg goed binnen de film. Aardig experimenteel en zeer eigen.

Verhaaltje is ook best boeiend. Volg danuz en MR wel wat het einde betreft. Alleen zakt het in het midden een beetje in. De saga van de overspelige vrouw vond ik niet echt een boeiend stuk.

Second Time Virgin vond ik nog wat sterker, maar ook dit is best een sterke film die nog steeds staat als een huis. En erotisch zou ik het absoluut niet willen noemen. Wel wat naakt te zien, maar van erotiek is er maar weinig sprake.

Wakamatsu is een bijzonder filmer, zoveel is in ieder geval duidelijk. Mag best wat meer aandacht krijgen.

3.5*