Daddy, Darling (1970)

Een Deense Grindhousefilm? Ziet er interessant uit...

Grindhouse? Nou, als er iets geen Grindhouse is, dan is het deze film wel. Softporno of hardporno is het trouwens ook niet, wat de reputatie van de film of van Joseph W. Sarno ook mag zijn (hij heeft inderdaad heel wat soft- en hardcore films op z'n naam staan; zelfs behoorlijk goede). De film is zelfs drie jaar verboden geweest in de UK en in Denemarken, waar hij gedraaid is, zelfs niet eens uitgebracht. Maar ja, met hier en daar wat bloot en incest en lesbische liefde/seks op het program, daar schrokken ze natuurlijk wel van in die tijd. Flauwekul, want er werden in de jaren volop films gemaakt die heel wat verder gingen.

Daddy, Darling is Sarno's Deense uitstapje, na voornamelijk in Zweden en USA te hebben gewerkt. De film is in Kopenhagen opgenomen en werkt met een Deense cast, met Helli Louise in de hoofdrol als Katja, die gevoelens voor haar vader ontwikkelt en daarna behoorlijk de weg kwijtraakt. Het is in feite een heel genuanceerde film over een behoorlijk eenzaam meisje dat vroeg haar moeder heeft verloren, met haar vader samenleeft en met haar seksualiteit worstelt. Vooral die eenzaamheid is schrijnend in beeld gebracht.

De samenvatting van MM klopt wel zo'n beetje. Maar nadat Katja door haar vader is afgewezen gaat ze op zoek naar de 'liefde'. Eerst met behulp van een vriend van een vriendin, daarna via een lesbisch koppel en tenslotte verleidt ze haar stiefmoeder, om haar te corrumperen, zodat ze haar vader alsnog voor zich kan winnen. We verklappen het maar: het is een doodlopende weg voor het meisje en dat is best schrijnend. Helli Louise is geen groot actrice, maar ze slaagt er wel in om enige compassie over haar geworstel los te maken bij de kijker, ook al weet die dat haar dubbele agenda niet deugt.

Sarno heeft er een, vooral voor zijn doen, bijna preutse film van gemaakt. Helli Louise gaat wel een paar keer uit de kleren en laat ons genieten van een paar prachtige borsten, maar dat is het dan ook wel. Van alle andere dames krijgen we niet veel te zien. Een 'exploitation-movie' kun je dit moeilijk noemen. Wel blijkt weer het vakmanschap van Sarno. De scène waarin Katja zich verbeeldt seks te hebben met haar vader is knap en zeer suggestief in elkaar gezet. De film heeft ook een minpunt: hij is behoorlijk traag, naar huidige opvattingen. Dat gold trouwens niet voor alle films die toen gemaakt werden. Een vroege Sarno dus en zeker nog dubbel en dwars waard om gezien te worden.

Ondertussen toch al behoorlijk wat films van Sarno gezien. Het is een beetje hit en miss al zijn die dames meestal wel mooi, maar de films zelf blijven me zelden lang bij. Bij deze misschien wel omwille van het toch interessante concept en vooral Helli Louise als Katja om wie het allemaal draait. Een knap gezichtje en mooi lichaam maar vooral die verwonderde, vragende en onschuldige blik in haar ogen, het is om te smelten. Voor de rest vooral eens met Fransman. Dat de film vaak suggestiever is dan expliciet is niet het grootste struikelblok maar vooral de traagheid dat ook uitmondt in een te lange speelduur. Ik hou wel van de stijl van de regisseur maar meerdere van hem achter elkaar kijken is niet zo een goed idee.