The Road to Hollywood (1947)

dit is denk ik de allerslechtste documentaire die ik ooit gezien heb. niet alleen wordt Bing Crosby hierin als winnaar vergeleken met Frank Sinatra (!), ook de beelden die gekozen zijn om een goed beeld van Bing te geven, zijn waardeloos. bovendien wordt het geheel aaneengepraat door Bud Pollard, die er maar bij zit als een karikatuur op een vetzak, en bovendien zijn tekst afleest van een scherm dat duidelijk naast de camera staat. bah, wat een flutdocu!

Slechtste. Documentaire. Ooit

Ik had gisteravond nog zin iets luchtig, iets wat wel vermakelijk was maar waar je niet teveel bij moet nadenken. Ik had in een ver verleden de film Road to Rio eens gezien en met die film in het achterhoofd dacht ik dat dit wel de moeite ging zijn. Ik was natuurlijk ook veel te lui om een ander schijfje in mijn DVD speler te steken want deze stond samen met Babes in Toyland en een Abbott & Costello op 1 DVD. Ik heb mezelf voorgenomen om nooit meer zo lui te zijn.

Road to Hollywood is een collage geworden, eigenlijk meer een samenraapsel van allerhande scènes uit deze 4 films: I Surrender Dear, One More Chance, Dream House en Billboard Girl. Heb je deze 4 films gezien, dan heb je ook deze films gezien. Uit deze 4 vroege Crosby films wordt getracht een beeld te schetsen hoe Crosby bekend is geworden. De verteller verteld dat Crosby aan een huis werkte, dan krijgen we een beeldfragment uit één van deze films. Behoorlijk saai dus want de films op zich hebben eigenlijk niet veel om handen. Alleen het laatste fragment waar Bing en zijn kameraad altijd in de problemen geraken door een meisje is de moeite waard. Blijkbaar is dit I Surrender Dear maar juist die film is maar 21 minuten lang, jammer dus. Als documentaire is dit dus niet bijster veel waard omdat de film een erg maar dan ook erg gebrekkig beeld schetst van Crosby maar je je ook kunt afvragen in hoeverre fragmenten uit andere films geloofwaardig zijn om de levensloop van een acteur weer te geven.

Bud Pollard is degene die de film heeft geregisseerd, in hoeverre je ervan kunt spreken mocht iemand gewoon wat beelden aan elkaar plakken. Maar hij is niet alleen dat, hij is ook de lijm die de film bijeen houdt omdat hij de fragmenten aan elkaar praat. Man, wat een miskeuze. Pollard heeft het charisma van een dweil en lijkt zijn tekst niet te kunnen onthouden want hij leest alles af af van een kaart die naast de camera staat. Ook heeft hij een ietwat ongezonde dunk van Crosby want de film gaat er prat op dat Crosby de grootste acteur is die er ooit heeft geleefd en hij een Amerikaanse held is. Het ergste stuk was nog de aftiteling waarin Pollard doodleuk zegt: we gaan de aftiteling terug opnieuw laten zien want welke naam heb je onthouden buiten die van Bing? Nu snap ik het wel als je een fan bent en je dit wilt laten zien maar serieus, dit ging er toch wel wat over. Want het is nu ook niet dat die Bing Crsoby zo'n uitstekende acteur is. Ik ken hem maar uit 3 films, namelijk The Road to Rio, High Society en The Country Girl. Van die eerste kan ik me bitter weinig herinneren maar de laatste 2 waren alleen maar goed door de prachtige verschijning van Grace Kelly. Pas op, ik zeg niet dat Crosby een slecht acteur is maar hier wordt hij toch iets te hard opgehemeld in mijn opzicht.

Tjah, als documentaire is het waardeloos en als gewone film ook. Misschien kun je dit waarderen als je een erg grote fan bent van Crosby en stukjes uit oude films van hem wilt zien maar voor mij geldt dit in ieder geval niet. Toch een puntje voor het vermakelijke I Surrender Dear.

1*

Interessante productie uit de koker van Astor films, opgericht door Robert M. Savini (1886-1956), één van de vele poverty-row studio's in Hollywood. En dat geeft meteen ook een antwoord op de vraag waarom presentator/regisseur Bud Pollard (1895-1952) alles blijkbaar van tekstborden opleest. Bij poverty-row studio's moest alles namelijk zo goedkoop en snel mogelijk ingeblikt worden. Dit is natuurlijk geen documentaire over het leven van Bing Crosby, die uiteraard persoonlijk niets met de film van doen had, maar meer een korte vertelling hoe Bing door de beroemde producer/regisseur Mack Sennett (1880-1960)) in het begin van de jaren dertig werd geïntroduceerd aan het bioscooppubliek d.m.v. een serie van zes korte films voor een andere poverty-row studio (Educational Pictures). In deze productie zien we scènes uit "I Surrender Dear", "One More Chance", "Billboard Girl" en "Dream House", allen uit 1931 met een gemiddelde speelduur van slechts 20 minuten. De eerste lange speelfilm van BIng Crosby was overigens "The Big Broadcast" uit 1932. In 1947 was Crosby natuurlijk één van de populairste zangers en acteurs. Hij had recent de Oscar gewonnen als "Beste Acteur" in de rol van de priester Chuck O'Mally in de prachtige klassieker "Going My Way" (1944). Ik heb het even nagekeken in het boek "All-Time Box-Office Hits". In de jaren 1946-1949 was Bing Crosby inderdaad de populairste filmster in Hollywood! Dus wat Bud Pollard vertelt, klopt als een bus! Om helemaal compleet te zijn waren dit de 10 populairste Hollywoodsterren in de jaren 1946-1949: 1- Bing Crosby, 2- Bob Hope, 3- Betty Grable, 4- Gary Cooper, 5- Abbott and Costello, 6- Humphrey Bogart, 7- Ingrid Bergman, 8- John Wayne, 9- Cary Grant, 10- Esther Williams. De titel van deze film is natuurlijk een slimme verwijzing naar de populaire "Road to..." filmserie met zijn buddy Bob Hope.