I Miracoli Accadono Ancora (1974)

Ze bestaan dus ook : non exploitatieve Italiaanse junglefilms...jammer, maar in dit geval hadden ze een goede reden : gebaseerd op ware gebeurtenissen immers en schijnbaar met toestemming van de fam. Koepcke. De casus is zeer gekend, ook nu nog, en Herzog heeft zelfs een docu over de heldin gemaakt- niet verrrassend gezien zijn interesses. Het schijnt dat Herzog zelf in de buurt was toen de ramp plaatsvond. Het zou natuurlijk ook beter zijn geweest als hij na Aguirre- daarom was hij toen ter plaatse- meteen was doorgegaan met dit project.

Helaas ging de eer naar de ongekende Scotese, genreregisseur die daarvoor het bizarre LSD had gemaakt, waarvan je hier gelukkig ook wat sporen terugvindt.

Het budget was duidelijk nihil, maar een op locatie geschoten junglefilm sla ik nooit over al oogt hij dan vrijwel geheel als een RTL zoveel waargebeurd filmpje, dan wel als een discovery uitzending. Dat RTL aspect geldt vooral voor de scènes buiten de jungle, de intro dus en de scènes met papa. Onbedoeld komisch was de ramp zelf, hadden ze beter helemaal weg kunnen laten.

De sequenties met de verdoolde heldin zelf- gespeeld door de Britse Penhaligon die jullie ook kennen uit soldaat van oranje- zijn natuurlijk het interessantst, vooral dan de trippy sequentie bij nacht waarin de heldin voor het eerst moederziel alleen in de jungle wordt beloerd door de ogen van miljoenen gekke beesten, vaak in extreme close-up. Het effect hier werd mede ook bereikt door de score van Guslini. Dat was het beste aan de film imho, daarna wordt het weer wat minder met zinloze, random opduikende anaconda's en kaaimannen. De inmiddels totaal doorzeken en sowieso schaars geklede heldin- dat kon ze wel hebben trouwens- wordt gelukkig wel geteisterd door allerhande creepy crawlers die zich tegoed doen aan haar vlees, eitjes leggen daaronder. Wat voor de brave Scotese natuurlijk aanleiding is om op deze vuiligheid in te zoomen...en dat was het exploitation element wel zo'n beetje. Ik zei net cultureel correct dat ik liever Herzog als regisseur had gezien, maar stiekem had ik dit nog liever in de grove klauwen zien vallen van Fulci, Lenzi of Deodato...

Wat Juliana betreft: na de ramp- feit van algemene gekendheid- te hebben overleefd pikte ze haar leven weer op, studeerde af en specialiseerde zich in...vleermuizen. De horror. Haar autobiografie " Als ich vom Himmel fiel " verscheen in 2011.

De film bracht het nooit verder dan het beruchte VHS/DVD-R/teevee circuit, bij mijn weten.

Al zolang er vliegtuigen bestaan, stort er af en toe eentje neer.

Dat beleefde in 1971 ook de charmante blondine Juliane Koepcke, die het er na enige omzwervingen door de Zuidamerikaanse jungle - met alle ongemakken & ontberingen van dien - gelukkig goed van afbracht.

[ fraai, overtuigend en soms wat psychedelisch verfilmd ]