Tsuitô no Zawameki (1988)

Wat een bizar meesterwerk is dit! Ongelooflijk hoe dit buiten Japan nooit enig, of vooral zeer weinig, succes gekend heeft. Maar ook in Japan groeide dit al vanaf de planning voor deze film als een legende. Zelfs de DVD is nog niet eens zo lang te verkrijgen in Japan! Hoe komt het dat internationale festivals Matsui's laatste film nooit hebben willen tonen? Hoe komt het eigenlijk dat Matsui na deze film nooit meer actief is geweest in de filmwereld? Met vroegere samenwerkingen met bekenden name als Shuji Terayama en Sogo Ishii lijkt deze vraag nog verder van een antwoord...

Na zijn Pig-Chicken Suicide opnieuw een film over liefde. En net als die vorige titel niet de meest gemakkelijke film over liefde. Matsui maakt een film vol tegenstrijdigheden - hij combineert liefde met haat, passie met geweld en mooi met lelijk. Een film waar amateurs ontzettend sterke rollen vertolken van een incestueus dwergenkoppel, een kreupel duo ex-soldaten, een kwijlende zwerver en een seriemoordenaar die het voorzien heeft op organen van jonge dames.

Een film waar Matsui de camera richt op een stel freaks en outcasts in een deel van Japan dat de de meeste Japanners het liefst vergeten op te noemen; Vol zwervers, rotte marktjes en vervallen huisjes. Matsui richt zijn camera op deze plek waar zelfs de knapsten in een monster veranderen als zij geconfronteerd worden met afwijzing wat resulteert in complete wanhoop; Mensen met een honger naar liefde of zelfs maar de kleinste vorm van acceptatie in het leven. Vanaf het moment dat wij een groep personages volgen is hun leven reeds zo diep gezakt dat wij enkel nog hun ondergang kunnen volgen.

Een seriemoordenaar wordt geïntroduceerd tijdens het doodslaan en onthoofden van duiven en het vermoorden en verwijderen van organen bij een jongedame: Hij leeft op het dak van een flat, samen met zijn mannequin in een bed. Zijn vers gesneden organenvlees is bedoeld voor zijn etalagevrouw, waarvan hij hoopt een kind te krijgen. Een dwerg word geïntroduceerd bij vernedering in een bus - een naar sex verlangende zwerver met korstenbaard wordt geïntroduceerd bij het voortslepen van een onderstel van een pop - een kreupel duo begint als straatmuzikanten en een jongeman begint met een huppelspelletje, maar eindigt in het eten van zijn overleden vriendinnetje.

Matsui betaald alles uit eigen zak, maar weet ondanks gruwelijke onderwerpen prachtige dingen te filmen. Het met water ondergelopen dak waar een jongen op een bed uitkijkt over een vergeten stad is ongekend mooi. Velen zagen deze film als te schandalig om werkelijk te verfilmen, maar Matsui lijkt nergens het onmogelijke in te kunnen vinden. Dat bewees hij eerder al gemakkelijk met Pig-Chicken Suicide. Zijn improviserende, guerilla manier van werken is constant te zien. Johannes Schönherr van Midnight Eye schreef zelfs: "I don't know about any other Japanese filmmaker who would have a character of his film setting the entire rooftop of an abandoned building right in the middle of the city on fire, obviously without any permission, film it from a neighbor rooftop, then sneak back and shoot the unsuspecting firefighters as they are dealing with the blast."

Na constante afwijzing is iedereen in staat gruwelijke handelingen te verrichten - althans, zo doet Matsui ons geloven. Hij combineert diverse gevoelens op briljante wijze - En Noisy Requiem is op dat vlak wat mij betreft de beste film die zonder te aarzelen één van de meest rauwe en gewelddadige kijken op een samenleving geeft. En zich vooral richt op de zwakke punten die het kan creeëren. Hoewel een behoorlijk tijdsduur is dat vrijwel niet terug te vinden in de film; Matsui neemt zijn tijd in een langzaam tempo waar hij langzaam een akelige lijdensweg volgt van een stel outcasts in een vergeten plek van Japan.

5.0/5.0

Nogal een 'distorted picture', zoals ze eigenlijk alleen in Japan gemaakt worden. Maar toch is dit weer anders als anders, want vergelijken met een andere film, dat gaat niet lukken.

Het tempo is perfect, de muziek is erg fijn en het camerawerk is sterk. Verder is vooral de belichting bij bepaalde scènes bijzonder en mooi.

Bizar is de film zeker. Een man die duiven de nek omdraait, twee blinde oorlogs-veteranen (wat een figuren waren dat ook zeg ) molesteert en de vogelpoep van zijn vriendinnetje (een etalagepop) haar wang likt. En dan hebben we het nog niet eens over de rest van de personages gehad.

Ondanks de serieuze en gruwel onderwerpen die worden aangesneden is het een mooie film, op een aparte manier, dat wel.

Kleine 4,5*

Deze film die ik aanvankelijk niet had afgekeken een nieuwe kans gegeven. Het ging mij nog makkelijker af dan ik gedacht had maar vrolijk werd ik hier absoluut niet van. Integendeel zelfs. Ik durf zelfs te zeggen dat dit de meest nihilistische film is die ik ooit gezien heb. In een totaal amorele wereld schotelde Matsui je de meest maffe personages voor. De een nog gekker dan de ander. Soms had ik ook echt het idee dat ik niet naar een drama maar meer naar een horrorfilm heb zitten kijken. Vooral enkele scènes in het laatste half uur ervoer ik als weerzinwekkend. Ik vraag mij toch af wat die Matsui er toe bracht om dit soort film te maken. Hij moet destijds toch wel een zeer gekwelde ziel geweest zijn volgens mij. Genietbaar was deze film voor mij dus zeker niet maar ondanks dat krijg deze film van mij toch een ruime voldoende en dat is vanwege de zeer geslaagde zwart/wit fotografie en niet te vergeten de zeer mooie score.

3,0*

Naar Noisy Requiem was ik al een paar jaar benieuwd, maar ik heb er destijds nooit echt werk van gemaakt om deze op te zoeken. Inmiddels was de nieuwsgierigheid weer aangewakkerd en heb ik de film kunnen vinden en bekijken.

Ik heb al veel bizarre films in mijn leven gezien, maar dit is toch wel een hele bizarre, eentje die ik niet gelijk met iets anders zou kunnen vergelijken. De personages zijn erg weird en de gebeurtenissen ook. Als bloed drinken een van de normaalste zaken is, dan weet je het wel. Vooral dat dwergenkoppel was echt te bizar voor worden.

Toch vond ik het stiekem wel erg goed. Visueel ziet het er allemaal erg verzorgd uit, met een mooie zwart-wit cinematografie, dat soms een beetje vloekt met de lelijke personages. Inhoudelijk heeft het verhaal iets afstotelijks, maar tegelijkertijd iets fascinerends. In het begin had ik ook even het idee dat het allemaal surrealistisch zou zijn, maar alles vind gewoon in de werkelijkheid plaats.

Ik moest in het begin best wennen, maar naarmate het verhaal vordert, wordt het steeds fascinerender, waarbij helpt, dat het camerawerk erg goed is. Het is een uniek werkje, de zeker niet voor iedereen weggelegd zal zijn. Toch is het erg goed te noemen.

4,0*