Bokusâ (1977)

Ja uiteindelijk toch met ondertitels kunnen zien! Ik had er niet meer zo'n haast bij, leek er toch op dat dit zijn meest conventionele film zou worden. Maar wat mocht dit weer eens als een verrassing uitpakken, deze boks-film van Shuji Teryama. Nu ben ik niet direct een grote fan van de sport, maar dat zegt wel wat vind ik.

Terayama is echter wel een grote fan van de sport. En na het uitkomen van Rocky in '76, kon hij zijn handen ook niet stilhouden en besloot ook even op dat succes mee te varen. Of dat gelukt is, geen idee - maar hij weet wel een verrassend leuke film te brengen; Een professioneel bokser met een succesvol carrière beseft zich midden in een wedstrijd dat hij geen zin meer heeft in alles waar hij mee bezig is. Stopt de wedstrijd, en laat alles achter om zich terug te trekken in een vervallen appartementje.

Wanneer zijn broer overlijd heeft hij helemaal nergens meer zin in en blijft achter met zijn hond. Wilt niets te maken hebben met boksen of iemand van zijn familie. Tot er een jongen blijft aanhouden hem te trainen als succesvol sporter. Diezelfe jongen wie hij verantwoordelijk stelt voor de dood van zijn broer. Na een vrij serieuze introductie weet Terayama zoals gewoonlijk gemakkelijk over te gaan op wat nutteloze onzin als wij een groep weirdo's in een restaurant ontmoeten. Gepaard met regenboogkleurenfilter kijken we toe hoe zij een stel kippen proberen te vangen en staan wij zelfs niet versteld van een jochie dat een volwassene een sigaret aanbied. En er zelf ook een rookt.

Want dit is een film van Terayama, en zulke onzin lijkt nooit misplaatst. Dat is een interessant talent. Flashbacks zijn niet alleen zwart-wit, maar voor het gemak ook eens fel oranje. Oefensessies tussen trainer en bokser op een stel drijvende palen in een meer zijn simpelweg prachtig; Meestal begeleid door Oost Europese riedeltjes die doen denken aan klezmer muziek. Aparte keuze. Maar het kan.

Visueel weer prachtig zoals geen verrassing meer kan zijn. De meest toegankelijke film van Terayama ook, waarschijnlijk. Maar ik heb hier weer van genoten. Een serieus verhaal over een serieuze sport, maar Terayama weet er zo'n gevoel aan mee te geven dat dit zo betoverend is als zijn meeste werk.

4.0/5.0

Toch net iets minder.

Ik had enkel nog maar Pastoral gezien, maar die beviel me wel. Best een unieke filmmaker, die Terayama, hoogste tijd dus om wat meer te zien. Dan was deze Boxer misschien niet de beste keuze, want zo te zien (en te lezen hierboven) één van z'n meer toegankelijke films, en laat daar dan net het schoentje wringen.

Deed me wat denken aan een voorloper van Kitano's Kids Return en Tsukamoto's Tokyo Fist. Alleen is Kitano's film dramatisch een stuk sterker en is Terayama niet opgewassen tegen de energie die Tsukamoto in z'n films steekt. Ondanks dat deze film best makkelijk wegkijkt, is het lastig om niet te vergelijken met betere films die zo'n beetje hetzelfde doen.

Wel fijn vond ik de barscenes, die springen er uit qua look en energie. De boksscenes zelf zijn ook nog wel aardig, maar bij het drama dwaalde ik telkens een beetje af. Oogde ook iets te grijs en kon me maar matig boeien. Zeker geen dramatisch slechte film en ik ben m'n vertrouwen in Terayama ook zeker niet kwijt, maar de volgende mag weer wat minder serieus.

2.5*