Delhi-6 (2008)

De religieuze symboliek rond Hanoeman en Ravana, die terug te vinden is in de mystieke zwarte aap die overal opduikt, is mooi verweven in een verhaal over een in Amerika opgegroeide indier die teruggaat naar zijn roots. Vanuit zijn westerse perspectief snapt hij maar niks van het (bij)geloof dat de overhand heeft over de volkse inwoners van de wijk waar hij zich bevindt. Maar als de stemming omslaat tussen de hindoes en de moslims bevindt hij zich in een gevaarlijk middenveld. Bij welke kant sluit hij zich aan, immers: zijn moeder was een moslima en zijn vader was een hindoe?

De film klinkt zo zwaarder dan hij is. Hoewel er precaire onderwerpen aan worden gesneden, zoals de spanningen tussen de bevolkingsgroepen en de wens tot meer vrijheid onder Indiase vrouwen, blijft het in een dermate luchtige vorm dat het nooit te zwaar op de hand raakt. Misschien blijft het te luchtig, want sommige van de als maatschappijkritiek bedoelde elementen zijn nogal karikaturaal. Zo maakt een politiefunctionaris die klapjes uitdeelt (symbool voor machtsmisbruik onder autoriteiten) weinig indruk als hij gepresenteerd wordt als een boef uit Bassie en Adriaan. Ook de liefdesgeschiedenis die ontstaat tussen Roshan en Bittu blijft aan de oppervlakte bungelen, van twee tegenpolen worden ze opeens verliefd en moeten we als kijker geloven dat ze voor elkaar bestemd zijn.Net als bij My name is Khan lijkt deze film ook meer zijn pijlen te richten op de westerse markt, met iets minder zang en dans (hoewel in uitgeklede vorm nog steeds aanwezig) en meer ruimte voor een voor ons herkenbare manier van vertellen. Het werkt toch wel aanstekelijk hoe deze Westerse elementen vermengt worden met de Oosterse stijl en tot een film leidt die zijn eigen charme heeft.