Oogverblindend (2009)

Misschien wel Frisch' beste film. Helaas net niet op elk front is de monoloog interessant, maar grote gedeelten raakten me enorm. Sowieso fascinerend dat je veelal naar een zwart scherm aan het kijken bent, waaronder het gesprek tussen de twee te horen is. En het blijft interessant.

Maar een film die zeker niet voor iedereen is weggelegd.

4*

De still hier aangegeven komt trouwens uit het toneelstuk van Frisch en niet uit de film zelf...

Beviel mij ook niet zo. Het project klonk me in eerste instantie goed in de oren, maar de uitwerking laat nogal wat te wensen over. Het grootste manco is, en dat is wellicht persoonlijk, dat het telefoongesprek gewoon oninteressant is. Veel te filosofische beschouwingen, waardoor het enigszins ongeloofwaardig wordt, met onderwerpen die mij ook nog eens totaal niet aanspreken. De beelden die er zijn in de eerste 30 minuten zijn dan ook nog matig geschoten.

Later herstelt de film zich enigszins. Als Verbaan verschijnt weet Frisch wel wat mooiere shots in zijn film te krijgen, maar op een gegeven moment betrapte ik mezelf er toch op dat ik niet meer naar het gesprek aan het luisteren was. En dat lijkt me toch ook niet de bedoeling.

Hij is wel te zien op film1. Had hem opgenomen.

Georgina is iemand die mij ontzettend op mijn zenuwen kan werken. Toch kan ze, moet ik toegeven, soms best leuk uit de hoek komen. Zolang ze maar niet te lang in beeld is.

Erg vreemd begin van de film hoor. Alsof het een amateurwerkje is. De beelden zijn storend, je kijkt inderdaad een groot deel van de tijd naar een zwart scherm terwijl Georgina met een vervelend Golden Girl stemmetje/accent maar door blaat over oninteressante dingen. Al snel ben ik in een tijdschrift gaan bladeren terwijl ik wel bleef luisteren naar het gesprek, zodat ik, wanneer het toch nog interessant zou worden, niets zou missen. Maar dan kon ik lang wachten, want dat gebeurde niet. De Engelse uitspraak was nog het minst storend, deed ze best redelijk. Haar manier van praten was echter wel vervelend. Op een gegeven moment denk je dan ook: Shut up, woman. Blijf niet miepen over een muis die aan 't verzuipen is, of over de zwerver voor je huis.

Na 30 minuten was ik het al zwaar zat. Even later was ik er zo godsgruwelijk klaar mee dat ik de opname heb gewist. Geen zin meer om te kijken of te luisteren naar zoiets wat compleet alle levenslust uit je mept.

Ik heb er hoofdpijn van gekregen. En dit keer niet eens door Georgina zelf.

Toch moeilijk, zo iets. Hoofdpersonages zijn amper of niet te zien en de straatacties kunnen amper boeien, net als het gesprek zelf en tussen beide zag ik geen verband.