Plein Sud (1981)

Er bestaan er veel van : film waarin Dewaere een permanent overspannen loser vertolkt die geen clou heeft en wordt meegezogen in de draaikolk van een twisted, fucked up relationship...dit is er weer zo eentje, de vraag is ook eerder waar hij niet zo'n rol speelt eigenlijk. Dat terwijl hij hier eerst iets anders lijkt te doen : zichzelf per voice- off voorstellend moeten wij geloven dat hij een nerdy intellectueel- zie bril als bewijsstuk- en gevierd romancier is...deze belachelijke cover laat hij al echter snel vallen net als iedere geloofwaardigheid wat dat betreft, en vrijwel gedurende de hele film speelt hij weer zijn vertrouwde persona, iemand dus van wie we ons afvragen of hij ooit wel een boek heeft gelezen laat staan geschreven.

Op zich geen probleem verder zou je zeggen, de man was nu eenmaal erg goed in rollen van het boven geschetste type. Maar dan is het wel de bedoeling dat hij tegengas krijgt van de rest, en er een regisseur is die hem in toom houdt ook mbv een fatsoenlijk scenario. Dat is hier echter allemaal afwezig.

Beraud maakte hier zijn tweede FF film en zou vooral voor de tv werkzaam zijn, antagoniste in de twisted fucked up relationship is ene Goldsmith, PLORK en nu totaal vergeten die er verder geen hol van kan, en het scenario werd geschreven door 6 man- nooit een goed teken- onder wie Claude Miller. Misschien bestond het scenario niet eens en was het de bedoeling dat Dewaere maar wat improviseerde, zo komt het wel over. Maar die Moreau van jullie dan kon hem zijn plek toch wel wijzen ? Nou, niet echt want ze verschijnt pas dik over de helft in een zwak ingevulde rol, moet hier Goldsmiths moeder resp. madam voorstellen. In feite krijgt Dewaere nog het best weerwerk van Lopez Vazquez, de grote kleine Spanjool in een komische rol als professor die de anti- held poogt te helpen, met weinig succes uiteraard.

Over het verhaal kunnen we kort zijn: op tamelijk absurde wijze sleept Goldsmith het hoertje nerd Dewaere naar Barcelona, waarna de anti- held als...zichzelf uit de kast komt. Rest kunt u zelf invullen, de Catalaanse hoofdstad verlaten we amper nog- natuurlijk zien we de verplichte VVV beelden van de ramblas en de sagrada familia enz. Het is een Franse film uit 80, dus pro forma nog wat zgn. engagement met beelden van stakingen, rellen en chaos die schijnbaar indertijd Parijs beheersten. Wanneer niet.

Let wel: Dewaere is weer amusant en op dreef zodat dit op zich nog te genieten is, maar objectief gesproken is dit gewoon een totale mislukking qua film en zeker geen "meesterwerkje " .

Let u in de score trouwens op het plagiaat uit le mépris van Delerue door Demarsan.

Matige Franse thriller met Patrick Dewaere en Clio Goldschmid in de hoofdrollen. Een schrijver is op weg naar Barcelona voor een congres. Op het station ziet hij een jonge vrouw en is als door de bliksem door haar getroffen. In plaats van zijn vrouw neemt hij deze onbekende mee naar Barcelona waar ze in een hotel veelvuldig de liefde bedrijven. Maar wie ze nou precies is en wat haar motieven zijn, blijft lang duister, zowel voor de man als voor de kijker.

Lijkt spannend en sexy, maar de film is vooral rommelig, met veel absurde, groteske en kluchtige momenten, die de spanning en geloofwaardigheid niet ten goede komen. Het speelt tegen de achtergrond van een soort revolutie in de straten van Parijs met stakingen en confrontaties met de politie. Goed spel van Patrick Dewaere als de voortdurend in onzekerheid verkerende chaoot. Van het mooie lijf van Clio krijgen we alleen wat te zien in nogal donkere opnamen. Ze lijkt qua type en uitstraling wel wat op twee andere sekssymbolen uit die tijd: Valerie Kaprisky en Marouska Detmers, die helaas ook niet altijd uit de verf kwamen in films van regisseurs met te veel pretenties. Dat is hier ook het geval, vrees ik. Met nog een klein rolletje van Jeanne Moreau. Maar ja, die moest ook eten natuurlijk.