Suck (2009)

Rock and roll is getting old. Have you considered, uh... Japanese hip hop?

Ik had eerlijk gezegd nog nooit van Suck gehoord. Normaal gezien zou dit ook niet hebben meegenomen maar toen ik dit in de soldenbak voor 1 euro vond in de Fnac kon ik het toch niet laten liggen. Het waren vooral de namen van Alice Cooper en Iggy Pop op de hoes die me aanspraken en de combinatie vampiers - rockband kon wel eens leuk uitdraaien. Het was dus een kleine sprong in het diepe maar het was het waard.

Vooral ook omdat hier een paar leuke knipogen in zitten naar bekende groepen en hun albumhoezen. Zo loopt het voltallige groepje op een bepaald moment in het begin op een zebrapad in de welbekende Beatles stijl maar krijgen we ook opeens een shot van iemand in een jeans met een zakdoek in de achterzak met als achtergrond de Amerikaanse vlag wat dan weer een verwijzing is naar Bruce Springsteen's Born in the USA. Het verhaal zelf lijkt in het begin meer een vervolg te zijn op de eerste 20 minuten van Jennifer's Body maar evolueert daarna in een vlot lopend plot waarin een aantal leuke scènes zijn te vinden. Je moet hier natuurlijk niet een geniale komedie van verwachten, daarvoor is Suck toch niet goed genoeg, maar er zijn genoeg opflakkeringen van leukere humor waardoor de speelduur snel voorbij vliegt. Hier en daar zitten er trouwens nog wel een aantal leuke visuele vondsten in zoals (mijn favoriet toch wel) het stuk waar Joey ligt te slapen en Jennifer boven hem komt hangen. De muziek die het groepje The Winners spelen is trouwens wel teleurstellend. De soundtrack in het algemeen is degelijk (Robert Johnson en David Bowie) maar de zelf geschreven nummers zijn niet echt mijn ding. Teveel emo gedoe naar mijn goesting.

Maar wat een lekker ding is die Jessica Paré! Toen al 27 jaar (het is geen uitzondering dat een acteur/actrice een veel jonger iemand moet spelen) maar ze komt nog erg overtuigend over als 18-19 jarige. In The Hot Tub Time Machine al opvallend maar hier steelt ze helemaal de show. Net zoals het net de eerste keer is dat iemand een veel jonger iemand moet spelen, is het ook helemaal niet de eerste keer dat een regisseur de hoofdrol op zich neemt. Rob Stefaniuk is zo'n geval en lijkt er in het begin ook wat moeilijkheden mee te hebben. Het vlot allemaal niet zo maar dat verandert gelukkig wel naarmate de film vordert. Paul Anthony en Mike Lobel vervolledigen de band en doen het op zich ook niet slecht. Eén van de leukste bijrollen was trouwens voor Chris Ratz die de rol van de Franse Hugo vertolkt. Lekker droog personage soms en dat kan ik altijd wel waarderen. De bijrollen van Alice Cooper en Iggy Pop (en Moby maar daar ben ik niet zo fan van) zijn trouwens groter dan verwacht. Normaal gezien worden dit soort namen veel te groot op de hoes geplaatst in vergelijking met de screentime maar ze hebben elk (Moby iets minder dan de andere twee) hun goede momenten. Vooral Alice Cooper is heerlijk op dreef. Voor ik het bijna vergeet, McDowell is hier trouwens heerlijk als Van Helsig. Deed me op zich wat denken aan Rutger Hauer in Hobo with a Shotgun.

Misschien verwachtte ik er te weinig van en valt de film me daarom zo goed mee? Ik heb geen idee maar dit was in ieder geval een vermakelijke zit. De speelduur is voldoende, de soundtrack (met uitzondering van de nummers van de band zelf) is heerlijk en de cast doet het meer dan behoorlijk. Ik heb me in ieder geval geamuseerd.