Perros Callejeros (1977)

Ze bestonden officieel nog niet : quinqui films...deze gigantische box office hit echter kickstartte het hele genre met als logisch resultaat een tsunami aan rip-offs en ook enkele canonieke vervolgen, die hier trouwens geen van allen zijn toegevoegd (Natuurlijk kwam er later o.a. ook nog een perras callejeras, maar dat terzijde ...). Het is overigens vreemd dat protagonist "el torete " hierboven niet vermeld staat, door hemzelf onder zijn burgerlijke naam Angel Franco ( geen familie ) vertolkt.
Hoe dan ook, losjes op leven en lijden van de roemruchte juvenile delinquent el torete gebaseerd en zo nodig niet te weinig aangedikt, al kraaien de openingscredits dat het allemaal echt is , geschoten op authentieke locaties- Barcelona en meer bepaald la mina- en vertolkt door de schoffies zelf. Wat in het geval van Torete ook klopt. Nog duidelijk wortelend in de neo- realistische traditie wat dat betreft, en bovendien sterk beinvloed door blaxploitation en andere seventies urban crime cinema. De toon wordt in het begin ook gezet door de voice- off die de brave burgers meteen duidelijk maakt dat zij onderdeel zijn van het misdaadvraagstuk en wel als schuldigen : een verrotte en onrechtvaardige maatschappij liet de bengeltjes weinig keus dan de criminaliteit in te gaan...gelukkig is dit soort geraaskal vvt....ooit..
De mens die op de idee kwam - en een briljant idee moeten we toegeven- om seventies genrecinema en grassroots naturalisme in de picareske traditie met elkaar op film te combineren was de la Loma, spaghettibuffs waarschijnlijk gekend als regisseur en scenarist maar niet zo'n grote naam, die echter met metralleta Stein had bewezen dat hij een misdaadfilm kon regisseren die de vergelijking met de buitenlandse rolmodellen kon doorstaan.
Hier leverde hij een werk af dat anno nu extreem knullig overkomt dankzij het gewilde amateurisme maar ook onbedoeld door de gedateerdheid van dit alles, denk aan het bizarre bargoens van de anti- helden. Daar staat tegenover dat het een typisch seventies genresfeertje heeft en het rauwe van de realiteit, ondanks of dankzij het suffige en sullige voorkomen van de minderjarige blaagjes. Onderhoudend is het zeker : in feite 1 aaneenschakeling van shoot outs met de flikken van wie ze er een paar te grazen nemen, chases , ontsnappingen, overvallen en meer van dergelijke onontbeerlijke jolijt. Jammer genoeg geen sleaze, logisch gezien de leeftijd van de deugnieten ( Franco was net 17 ) en vervangen door wat soapachtige romantische onzin.
Niet alleen amateurs in de cast, maar onder de volwassenen ook enkele gekende gezichten, met als bad guy...Frank Brana ! Jazeker, met bakkebaarden en al. Plaatselijke caid die niet geamuseerd is met torete- inmiddels mediaheld - en besluit hem een lesje te leren : hij castreert hem ! Dit nog wel in de stal van deze- echt waar- hengstenfokker . Waarna de wraakneming volgt en een slot dat vervolgen onmogelijk zou moeten maken, met als famous last words : ¡ mierda ! Zoals gekend echter keerde de anti- held meermaals terug. Franco probeerde het verder te maken in de cinema, zijn bruinverslaving hinderde hem hierbij enigszins en hij stierf op 31- jarige leeftijd aan AIDS.
Deze film die van een blaxploitation score werd voorzien is uitgebracht op DVD in Spanje, echter zonder anderstalige onderschriften. Kan worden gedownload met fansubs, neem ik aan.